„Skoro twój mąż nie żyje, płacz, pakuj walizki i nigdy nie wracaj!” – warknęła na mnie synowa podczas kolacji. Syn tylko się uśmiechnął i skinął głową. Wyszłam bez słowa. Następnego dnia poszłam do banku i…

powiedział do podając ziemniaki, które mogłoby zostać uznane za zwykłe wykluczenie.

„Teraz, kiedy twój mąż odszedł, opłakuj go, spakuj walizki i nigdy nie wraca” – powiadomienie mojej synowej podczas kolacji. Mój syn tylko się uruchamiał i skinął głową.

„Tak czy inaczej, ten dom nigdy tak naprawdę nie był twój.”

Nie sprzeciwiałem się. Przeprosiłem bez słowa. Później, gdy naczynia wyschły, a światła przygasły, stanęły na korytarzach i powiadomią o ciszy, co mam zrobić.

Jadalnia próbuje się inna bez Noela. Mahoniowy stół, przy którym zasiadało tyle jedzenia, nagle wydany mi się zbyt duży, zbyt pusty, mimo że siedzieliśmy przy nim we troje. Co chwilę zerkałam na jego krzesło, spodziewając się znaleźć tam jego cichy uśmiech i kojący obecność. Nie spędzaliśmy dużo czasu, często go pochowaliśmy. Żal ciąża mi na piersi, utrudniając każdy oddech.

„Podaj ziemniaki” – za poważne potrącenie tak, że aż tknął kara. Nigdy nie była dla mnie ciepła, ale tej nocy w jej słowach kryło się coś jeszcze zimniejszego.

Wade, mój czterdziestoletni syn, był między nami jak sędzia, który już wybrał swoją stronę. Ledwo na mnie wydane. Chłopak, który kiedyś wślizgiwał się, został naliczony po koszmarze, teraz ostrzegający, jak rachunki: co było winne, co do zapłaty, co można odliczyć jako straty.

„Ceremonia była piękna” – powiedziałem. „Twój ojciec z prawdopodobnego powodu mógłby się pojawić, gdyby doszło do pojawienia się ludzi”.