Ślub nie mógł być bardziej idealny – aż do momentu, gdy tata nagle chwycił mnie za rękę i wyszeptał: „Zabierz mnie”.

Każda cząstka mnie chciała odrzucić tę informację. David zawsze wydawał się taki szczery, tak zakochany w Emily. Ale powaga w oczach taty, ciężar w jego głosie mówiły mi, że wierzył w każde swoje słowo. A mój ojciec nie był człowiekiem, który łatwo rzuca oskarżenia.

„Co zrobimy?” – zapytałam łamiącym się głosem. W moich myślach mieszały się strach, gniew i smutek z powodu siostry, która w tej chwili nie zdawała sobie sprawy z burzy, jaka zbierała się na horyzoncie jej nowego życia.

Tata przeczesał włosy dłonią, wyglądając starzej niż kiedykolwiek go widziałam. „Na razie czekamy. Nie możemy jej zepsuć dnia. Ale musimy podejść do tego ostrożnie, pomyśleć o tym, co najlepsze dla Emily”.

Cicha łza spłynęła mi po policzku. Dzień zaczął się tak obiecująco, tak radośnie, a teraz przyćmiło go objawienie, które groziło zniszczeniem wszystkiego. Pomyślałam o Emily, tańczącej w migoczących światłach, o jej śmiechu rozbrzmiewającym w nocy. Zasługiwała na szczęście, prawdę i miłość – prawdziwą miłość.

„Będę przy niej” – przyrzekłem cicho, czując, jak ciężar odpowiedzialności spada na moje barki. Tata skinął głową i wyciągnął rękę, by uścisnąć moją dłoń w milczącym geście solidarności.

Razem stawimy czoła wszystkiemu, co nas czeka, zjednoczeni miłością do Emily. Droga przed nami była niepewna, usiana emocjonalnymi minami, ale będziemy nią podążać – krok po kroku, prawda po prawdzie. Na razie jednak musieliśmy utrzymać pozory, choćby jeszcze przez chwilę.