Służąca sypia ze swoim miliarderem, prezesem zarządu, aby zdobyć pieniądze na leczenie chorej matki — ale później wyjawia coś, co doprowadza ją do łez…

Deszcz padał ulewnie nad miastem, dorównując burzy w piersi Laury Bennett.

Stojąc przed ogromnym szklanym budynkiem Weston Enterprises, ściskała wilgotną kopertę z rachunkami za leczenie swojej matki.

Leczenie raka kosztowało ją więcej, niż mogłaby kiedykolwiek zarobić, sprzątając biura. Błagała o pomoc wszędzie – i za każdym razem spotykała się z odmową. Aż pewnego razu mężczyzna złożył jej ofertę nie do odrzucenia.

Marcus Weston, trzydziestodwuletni miliarder i prezes firmy, zaoferował pokrycie kosztów leczenia jej matki – za opłatą. Kiedy jego ciemne oczy spotkały się z jej oczami tej nocy przez biuro, Laura już wiedziała, czego oczekuje w zamian.

Powtarzała sobie, że to tylko jedna noc. Jedna noc, by uratować życie matki. Godność, rozumowała, to mała ofiara dla rodziny.

Później, leżąc w jego penthousie, czuła jednocześnie poczucie winy i ulgę. Marcus milczał obok niej, nieodgadniony.

Chciała wierzyć, że w tej zimnej twarzy kryje się współczucie — ale być może to było tylko desperackie myślenie jej serca.

O świcie, gdy cicho się ubierała, by wyjść, jego głos przerwał ciszę.
„Dostaniesz pieniądze” – powiedział beznamiętnie. „Ale nie myśl, że to cokolwiek znaczy”.

Skinęła głową, walcząc ze łzami. To miało być proste. Tylko interesy.

Kiedy jednak wróciła do szpitala i zobaczyła słaby uśmiech na twarzy matki, nieświadomej tego, co zrobiła jej córka, Laura padła na korytarz i szlochała ze wstydu i ulgi.

Tydzień później asystentka Marcusa zadzwoniła, prosząc ją o przyjście do biura. Spodziewając się zapłaty, poszła nerwowo – tylko po to, by zastać Marcusa stojącego przy oknie z twarzą ściągniętą czymś, co wyglądało na poczucie winy.

„Zapłaciłem bezpośrednio szpitalowi” – ​​powiedział, nie patrząc na nią.

„Dziękuję” – wyszeptała drżąc.

„Nie dziękuj mi” – powiedział ostro. „Zasługujesz na to, żeby znać prawdę”.

Kiedy w końcu się odwrócił, jego oczy były ciężkie. „Choroba twojej matki… moja firma to spowodowała”.

Laura zamarła. „Co?”

Wziął głęboki oddech. „Lata temu jedna z naszych fabryk wyciekła toksycznymi odpadami do wody w pobliżu twojego miasta. Rozwiązaliśmy to po cichu. Twoja matka pracowała na tym placu budowy, prawda?”

Pokój wirował. Pamiętała dziwny smak wody z kranu, nieustanny kaszel matki, szepty sąsiadów o zanieczyszczeniu. Ogarnęła ją wściekłość.

„Więc spałeś ze mną, wiedząc, że już zniszczyłeś jej życie?” wykrztusiła.

Marcus wzdrygnął się. „Nie wiedziałem, kim jesteś tamtej nocy. Kiedy się dowiedziałem…”