Śmiali się, drwili i wrzucili mnie do fontanny na ślubie mojej siostry, nazywając mnie przegranym, bo poszedłem sam – dwadzieścia minut później wszedł mój mąż i w pokoju zapadła cisza

Rozdział 14 — Wizytówka Emmy

Przeszliśmy przez hol. „Meredith… zaczekaj!” Emma podbiegła, zdyszana. Wcisnęła mi w dłoń wizytówkę: Właściciel Galerii Sztuki i Zawodowe Rozczarowanie. Roześmialiśmy się śmiechem, który pozwala nabrać powietrza. „Kawa” – powiedziała. „Dysfunkcja płynna”. „Zarezerwuj” – odpowiedziałem.

Rozdział 15 — Podróż do domu

Boston rozmył się za oknem; dłoń Nathana schwyciła moją. „Jak się czujesz?” zapytał. „Lżej” – odparłam. „Jakbym odłożyła coś, o czym nie wiedziałam, że noszę”. Odgarnął mi wilgotny loczek z policzka. „To nie zemsta. To ulga ”. Mój telefon zawibrował; obowiązek czekał bez przeprosin. Przekazywałam informacje zespołowi z tyłu jadącego samochodu, podczas gdy mężczyzna, który mnie kocha, przeorganizowywał jutrzejszy harmonogram, dostosowując go do mojej burzy.

Rozdział 16 — Co się zmieniło (wszystko)

Nie wygrałem; wycofałem się . Z ich narracji, obsady, wskazówek scenicznych. Zostawiłem ich w centrum uwagi i odebrałem sobie życie. Fontanna mnie nie utopiła; ona mnie ochrzciła jasnością . Nie jestem cieniem słońca Allison. Nie jestem wstążką ostrzegawczą za drugie miejsce. Nie jestem stołem numer dziewięć.

Rozdział 17 — Ciche zasady na przyszłość

• Granice, nie bitwy. Koniec z publicznymi testami, które muszę zdawać, żeby dostać się do pokoju. 
• Prawda, nie taktyka. Nie będę przepisywał historii, żeby każdy mógł odetchnąć z ulgą. 
• Godność, zawsze. Nawet gdy inni ją umniejszają. 

Rozdział 18 — Epilog w czasie rzeczywistym

W kolejnych tygodniach nadeszły przeprosiny, które raczej wyjaśniały, niż przyznawały się do winy. Nie sprzeciwiałam się. Nie przesunęłam też słupków granicznych. Emma została przyjaciółką; wymieniałyśmy się biletami do muzeów i historiami ze szczęśliwymi zakończeniami, które wymagały długiej drogi. Praca nadal była wymagająca i warta zachodu. W domu było ciepło. Czasami rozkładam serwetkę z tamtego wieczoru – z wytuszowanym numerem, a nie imieniem – i przypominam sobie, że obca osoba (teraz przyjaciółka) widziała mnie, kiedy rodzina postanowiła nie.

Rozdział 19 — Linia, w którą w końcu wierzę

Jestem Meredith Reed — żoną, liderką, agentką, znawczynią schematów i burzycielką starych. Nie potrzebuję publiczności, żeby być całością. Nie potrzebuję toastu, żeby być autentyczną. A jeśli sala znów się roześmieje, ten dźwięk przejdzie przeze mnie. Bo wiem, kim jestem, gdy muzyka cichnie.