Śmiali się, gdy moja siostra ze mnie kpiła – aż jej syn wskazał na mnie i powiedział: „ona pilotuje odrzutowiec”. W pokoju zapadła głucha cisza, a potem wszystko zmieniło się w sposób, którego nikt się nie spodziewał.

Śmiali się, gdy moja siostra ze mnie kpiła – aż jej syn wskazał na mnie i powiedział: „ona pilotuje odrzutowiec”. W pokoju zapadła głucha cisza, a potem wszystko zmieniło się w sposób, którego nikt się nie spodziewał.

Wygenerowany obraz

strzałka_do_przodu_iosPrzeczytaj więcej

Wiecie, to dziwne, jak głęboko potrafi nas zranić rodzina. Nie pięściami, nawet nie jawnym okrucieństwem, ale drobnymi uwagami i lekceważącymi uwagami, które ranią o wiele głębiej, niż chcielibyśmy przyznać. Moja siostra zawsze tak miała. Od najmłodszych lat zdawała się myśleć, że stoi na piedestale tuż nade mną, jakbym była niezdarnym cieniem jej jasnego światła.

Nie miało znaczenia, co osiągnąłem ani jak ciężko pracowałem. Ona zawsze znajdowała sposób, żeby z tego żartować, bagatelizować, przypominać mi uśmieszkiem lub beztroskim śmiechem, że w jej oczach jestem wiecznie trochę gorszy. Może ty też czegoś takiego doświadczyłeś. Zaczyna się od drobnostek. Od docinków przy stole.

Żarty, z których wszyscy się śmieją, łącznie z tobą, bo łatwiej im się poddać niż dać po sobie poznać, że cię boli. Potem narastają z biegiem lat. Stają się schematem. W kółko opowiada się historię o tym, jak niezręcznie czułeś się na pierwszej rozmowie o pracę, jak nigdy nie dorastałeś do pięt innym w szkole, albo jakie miałeś fajne hobby. Nic więcej.

Drobne przytyki, powtarzane na każdym rodzinnym wydarzeniu, aż na stałe wejdą w rodzinny folklor. I zaczynasz się zastanawiać, czy to może po prostu ty. Tylko żart z twoim imieniem. Moja siostra doprowadziła tę sztukę do perfekcji. Rzucała chytre docinki na oczach wszystkich, wiedząc, że się roześmieją. I czemu mieliby się nie śmiać? To była po prostu niewinna zabawa, prawda? Po prostu rodzinne przekomarzanie się.