Sonia płakała na własnym ślubie, wychodząc za mąż za bogatego starca, by ratować rodzinę. W noc poślubną poszedł do łazienki, a kiedy wyszedł, omal nie zemdlała…

Sonia wychowała się w spokojnej wiosce. Jej rodzina – ojciec Iwan, matka Maria i młodszy brat Aleksiej – nieustannie zmagała się z ubóstwem.

Ivan, z rękami spracowanymi przez lata pracy, naprawiał dachy sąsiadów lub pomagał w pobliskich gospodarstwach. Maria szyła ubrania do późnej nocy, pochylona nad zużytą maszyną do szycia pod migoczącą lampą. Mimo to ledwo wystarczało na chleb, sporadyczne ziemniaki i mięso tylko w święta.

Jako najstarsza, Sonia wcześnie zrozumiała głód. W wieku szesnastu lat po raz pierwszy opuściła kolację, udając, że jest najedzona, żeby wątły, drżący Aleksiej mógł zjeść trochę więcej. Wieczorami siadała przy oknie, obserwując cienie drzew tańczące w ciemności, marząc o dniu, w którym jej rodzina nie będzie musiała oszczędzać na każdym kroku.

Praca na wsi była rzadkością. Młodzi wyjeżdżali do miast; ci, którzy zostawali, kurczowo trzymali się tego, co im się przytrafiało. Sonia i Aleksiej również szukali pracy, ale spotykali się z milczeniem i zamkniętymi drzwiami. Iwan często mawiał: „Będziemy kontynuować. Dopóki jesteśmy razem, będzie dobrze”.