Spędziłam 12 lat, opiekując się moim biednym teściem, znosząc pogardę jego własnych dzieci. Zanim wydał ostatnie tchnienie, podał mi swoją jedyną, zużytą poduszkę. Zapłakałam nad tym gestem, ale gdy przecięłam poduszkę, odkryłam sekret, o którym nie wiedział nikt z jego rodziny.

Ale ja nie widziałam tego w ten sposób. W Samuelu Millerze widziałam ojca, który oddał wszystko, poświęcił swoją młodość, swoje marzenia dla dzieci.

Odsunięcie się od niego w jego starości, w chwili potrzeby, wydawałoby się zdradą tego właśnie rodzaju bezinteresownej, bezwarunkowej miłości, którą tak swobodnie im okazywał.

Te dwanaście lat wypełnione były cichym, głębokim zmęczeniem i cierpliwą, niewzruszoną wytrwałością.

Gdy Mark, kierowca ciężarówki dalekobieżnej, musiał przebywać w trasie przez długie okresy, zostawałam w domu, opiekując się nie tylko naszą małą córką, Lily, ale także Samuelem, który w tym czasie ledwo potrafił sam chodzić.

Gotowałam jego proste posiłki, kąpałam go, prałam jego ubrania ręcznie i czuwałam przy jego łóżku w długie, bezsenne noce, gdy napady kaszlu zostawiały go słabym i bez tchu.

Pamiętam telefon od siostry Marka, Brendy, która mieszkała w eleganckim apartamencie w Chicago.

Jej głos był jasny, radosny i całkowicie oderwany od naszej rzeczywistości.

„Och, Anno, jesteś po prostu świętą, że robisz to wszystko dla taty!” zaświergotała.

„Chcielibyśmy przyjechać i pomóc, ale praca to teraz kompletny chaos. Rozumiesz.”

„Oczywiście, Brendo,” odpowiedziałam płasko, wycierając kroplę rozlanej zupy z podbródka Samuela. „Radzimy sobie.”

Pewnego wieczoru, przytłoczona ogromem obowiązków, usiadłam przy jego łóżku po uśpieniu Lily i wyznałam, drżącym, cichym głosem: „Ojcze, czasem… czasem wszystko to wydaje się zbyt ciężkie, abym niosła to sama.”

Uśmiechnął się, miękko, łagodnie i niesamowicie smutno. Wyciągnął swoją powykrzywioną, drżącą dłoń i chwycił moją.

„Wiem, że tak jest, dziewczynko moja,” powiedział, głos słaby, ale pełen głębokiej, szczerej wdzięczności.

„Dlatego codziennie dziękuję Bogu za ciebie.

Bez ciebie mogłabym nie dotrzeć tak daleko. Jesteś córką, którą wybrało moje serce.”

Od tej chwili jego słowa, jak balsam dla mojej zmęczonej duszy, sprawiły, że obiecałam sobie, iż uczynię jego pozostałe dni tak łagodnymi, komfortowymi i pełnymi miłości, jak tylko mogę.

Każdej zimy kupowałam mu ciepłe, miękkie koszule flanelowe, by chronić jego kruchą sylwetkę przed zimnymi wiatrami Iowa.