Staruszkowi nie pozwolono wejść na pokład – sekundę później wszyscy wzdrygnęli się…

Nagle drzwi kabiny się otworzyły. Pojawiła się Emma, ​​blada i przestraszona. „Czy na pokładzie jest lekarz?” krzyknęła. „Proszę, to pilne!”

Wszystkie głowy się odwróciły – i nagle coś się zmieniło. Paul powoli wstał z krzesła. Słabo wyglądający mężczyzna wyprostował się, jego spokojne oczy spotkały się z Emmą. Bez wahania powiedział: „Pokaż mi”.

Pasażerowie gapili się, gdy szedł za nią przejściem. Przy wyjściu awaryjnym leżał nieruchomo mężczyzna – twarz blada, usta sine. Paul uklęknął obok niego, zdejmując marynarkę i odsłaniając delikatne blizny pooperacyjne na ramionach. Spokojnym, władczym tonem powiedział: „Proszę stąd odejść. Dajcie mi miejsce”.

Emma natychmiast posłuchała. Tłum cofnął się w milczeniu, z szeroko otwartymi oczami. Ruchy Paula były szybkie i precyzyjne – ręce kogoś, kto robił to już tysiąc razy. Mijały sekundy. Potem cichy oddech. Promyk życia. Mężczyzna zakaszlał, a jego policzki odzyskały kolor.

Fala podziwu przetoczyła się przez kabinę. Rozległy się szepty: Kim on jest?

Mark patrzył, jego pewność siebie legła w gruzach. W końcu sobie przypomniał – Paul nie tylko był najbystrzejszy w klasie. Kiedyś był znanym chirurgiem… aż tragedia zmusiła go do zniknięcia ze świata.

Gdy samolot wyrównał lot i powrócił spokój, ci sami pasażerowie, którzy patrzyli na niego z obrzydzeniem, teraz nie mogli oderwać od niego wzroku. Człowiek, którego uważali za żebraka, właśnie uratował życie w powietrzu.

W tym momencie wszyscy na pokładzie zrozumieli, że szacunek nigdy nie powinien zależeć od wyglądu.