Teściowa „przypadkiem” wylała czerwone wino na moją suknię ślubną – tylko się uśmiechnęłam, wiedząc, że zniszczyła tylko kopię. Prawdziwa suknia była schowana, nagrywając każde jej słowo.

Poruszając się z gracją po parkiecie, nie byliśmy już tylko nowożeńcami. Byliśmy zjednoczonym frontem, fortecą wykutą w jednej chwili, niezniszczalną. Po usunięciu trucizny reszta wesela była radosną, niczym nieskrępowaną uroczystością. Eleanor zniknęła, niczym duch, który nawiedzał korytarze przez kilka krótkich godzin, zanim został wygnany przez własną, zapisaną prawdę.

Tydzień później zadzwonił do mnie Richard. Ponownie, szczerze i z przeprosinami, przeprosił w imieniu rodziny. Zapewnił mnie, że Eleanor nie zajmuje się już żadnymi sprawami towarzyskimi ani finansowymi rodziny i, jak to ujął, „jest na dłuższym, prywatnym urlopie”. Następnie zapytał mnie o opinię w pewnej sprawie biznesowej, o potencjalne przejęcie, które rozważał. Równowaga sił nie tylko się zmieniła; została całkowicie przesunięta. Nie byłam tylko żoną; byłam szanowaną doradczynią, sprawdzonym strategiem.

Tego wieczoru stałam w mojej nowej garderobie, patrząc na moją prawdziwą suknię ślubną, tę wspaniałą, która wisiała tam bezpiecznie przez cały czas. Ta pozorna, poplamiona i zniszczona, została już odrzucona niczym nieudana strategia. Przesunęłam dłonią po idealnym, nietkniętym jedwabiu. Na mojej twarzy pojawił się powolny, świadomy uśmiech. To był uśmiech królowej, która broniła swojego tronu. Moja przezorność nie tylko uratowała mój dzień ślubu; zabezpieczyła całą moją przyszłość.