„To nie mój syn” – oznajmił chłodno milioner, a jego głos odbił się echem w marmurowym holu. „Pakujcie się i idźcie. Oboje”. Wskazał na drzwi. Jego żona mocno tuliła ich dziecko, a w jej oczach pojawiły się łzy. Ale gdyby tylko wiedział…

„Nie jestem pewna, czy chcę, żeby to zrobił” – odpowiedziała.

Ale drzwi samochodu zamknęły się za oknem.

Eleanor odwróciła się i zobaczyła Gregory’ego – rozczochranego, z oczami pełnymi żalu – stojącego w drzwiach.

—Ellie… —jego głos się załamał.

Wstała, spięta, z bijącym sercem.

„Myliłem się” – powiedział. „Bacznie się myliłem. Moja matka manipulowała dowodami. Prawdę odkryłem za późno. Ja…”

„Wyrzuciłeś mnie, Gregory” – przerwała drżącym głosem. „Spojrzałeś mi w oczy i powiedziałeś, że Oliver nie jest twój”.

—Wiem. I będę tego żałować do końca życia.

Podszedł powoli i ostrożnie.

—Nie zawiodłem tylko jako mąż… Zawiodłem jako ojciec.

Oliver zobaczył go i klasnął z entuzjazmem, czołgając się w stronę drzwi. Gregory upadł na kolana, gdy chłopiec zatoczył się w jego stronę.

Kiedy Oliver wpadł mu w ramiona, Gregory wybuchnął płaczem.

„Nie zasługuję na to” – wyszeptał w włosy syna. „Ale przysięgam, że na to zapracuję”.

W kolejnych tygodniach Gregory postanowił udowodnić, że potrafi się zmienić. Wyprowadził się z rezydencji, zrezygnował ze spotkań i cały wolny czas spędzał z Oliverem i Eleanor. Nauczył się ją karmić, zmieniać pieluchy, a nawet śpiewać kołysanki – nieudolnie, ale z głębi serca.

Eleanor początkowo patrzyła na niego ostrożnie. Ból wciąż nie ustąpił, ale dostrzegła w nim coś nowego. Czułość. Pokorę, która wcześniej wydawała się niemożliwa.

Pewnego wieczoru, o zachodzie słońca, Gregory wziął Eleanor za rękę.

—Nie mogę wymazać tego, co zrobiłem. Ale chcę spędzić resztę życia na naprawianiu tego.

Spojrzała na niego z powątpiewaniem.

„Nie proszę cię, żebyś zapomniała” – dodał. „Po prostu… uwierz, że cię kocham. I że zawsze kochałem Olivera. Nawet gdy byłem zbyt ślepy, żeby to dostrzec”.

Oczy Eleanor napełniły się łzami.

—Złamałeś mnie, Gregory. Ale… naprawiasz to. Krok po kroku.

Podszedł o krok bliżej.

—Nie bądź tu tylko na chwilę. Zostań na zawsze.

„Tak zrobię” – obiecał.

Kilka miesięcy później, w rezydencji, Lady Agatha została sama w swojej wielkiej sali. Prasa się zmieniła. Jej manipulacje wyszły na jaw. Jej niegdyś nietykalne grono towarzyskie ostygło.

Usłyszała śmiech dochodzący z ogrodu – Gregory, Eleanor i mały Oliver biegali przez krzaki. Znów cała rodzina.