„To tylko bezdomna weteranka!” – powiedziała głośno moja siostra w sądzie. Nic nie powiedziałam – po prostu położyłam plik dokumentów na stole sędziego. Przeczytał powoli, a potem podniósł wzrok, jego głos był spokojny, ale stanowczy: „Zamknij drzwi. Nikt nie wyjdzie z tego pokoju”. Moja siostra była oszołomiona, nie mogła się ruszyć.

„Ona jest po prostu bezdomną weteranką!” powiedziała głośno moja siostra na sali sądowej.

Słowa przetoczyły się przez salę federalnego sądu niczym wystrzał z karabinu. Kilka głów się odwróciło. Długopis reportera zamarł w pół słowa. Gdzieś za mną ktoś poruszył się niespokojnie na drewnianej ławce.

Nic nie powiedziałem.

Po prostu wstałem, wygładziłem przód munduru i ruszyłem naprzód. Ciężar medali na mojej piersi był cięższy niż zwykle, jakby każdy mnie słuchał. Pewnymi rękami położyłem na ławie sędziowskiej gruby plik dokumentów.

Poprawił okulary, zerknął na moją tabliczkę z nazwiskiem, a potem na stos. Przez długą chwilę jedynym dźwiękiem w sali był szelest kartek, gdy czytał. Jego twarz się nie zmieniła, ale energia w sali sądowej owszem.

Gdy w końcu podniósł wzrok, jego głos był spokojny, ale twardy jak żelazo.

„Zamknij drzwi” – ​​powiedział. „Nikt nie wyjdzie z tego pokoju”.

Moja siostra zamarła.

Nie mogła się ruszyć.