Uciekłem, by opłakiwać ojca – ale mężczyzna w domu na plaży znał sekrety, których nie powinien był znać

Po śmierci ojca wynajęłam dom na plaży w cichym nadmorskim miasteczku, gdzie zawsze odpoczywał od miejskiego zgiełku. Chciałam, żeby to była uzdrawiająca podróż – sposób na poczucie się bliżej człowieka, który mnie wychował. Dom był dokładnie taki, jak go opisał: ciepły, spokojny i otoczony kwitnącymi kwiatami.

Nowy właściciel, Nikolas, przywitał mnie serdecznie, udzielił rad dotyczących okolicy i podarował bukiet niebieskich irysów – mojego ulubionego kwiatu, choć nigdy o nim nie wspomniałam.

Na początku uznałam to za dziwny zbieg okoliczności. Ale kiedy zmienił poduszki, żeby nie wywołać u mnie alergii na pyłki, i uzupełnił lodówkę moimi ulubionymi owocami, zaczęło narastać we mnie niepokój. Wiedział za dużo.

Im dłużej zostawałam, tym bardziej niepokojąca stawała się sytuacja. Nikolas zawsze wydawał się wyprzedzać mnie o krok, jakby wiedział dokładnie, czego potrzebuję, zanim ja sama się zorientuję. Upierał się, że nie zna mojego ojca, a jedynie to, że jego zmarła matka była kiedyś właścicielką domu.

Ale wszystko się zmieniło, gdy nocą odkryłem nieoznakowane zdjęcie mojego ojca z nieznaną kobietą, siedzące na kuchennym stole. Byłem pewien, że poprzedniej nocy stół był pusty.

To była ostatnia kropla.

Skonfrontowałem się z Nikolasem. Zawahał się, zająknął się w wyjaśnieniach i w końcu przyznał prawdę: potajemnie umieścił tam zdjęcie.

Tylko dla ilustracji.