Upokorzona i przemoczona kelnerka płakała przy basenie. Wtedy miliarder zadał pytanie, które sprawiło, że cała impreza ucichła.

Taca nie była najcięższa. Najcięższe było powietrze.

W hotelu Grand Riviera powietrze jest inne. To gęsty, drogi zapach chloru z mieniącego się, błękitnego basenu, starych pieniędzy i maślanego aromatu kanapek, których nie wolno mi było jeść. Miałam 25 lat, a moje życie było księgą rachunkową rzeczy, na które mnie nie było stać. Nazywałam się Emily Carter, a moją rzeczywistością była góra rachunków szpitalnych mojej matki, stos zaległych podręczników i marzenie o studiach z zarządzania hotelarstwem, które zostały odłożone na czas nieokreślony.

Więc służyłem. Pracowałem na dwie zmiany, stopy wiecznie bolały, a uśmiech był starannie stworzoną maską. Tej nocy byłem duchem w białym uniformie, przemykającym się przez lśniący tłum na dorocznej gali charytatywnej. Ci ludzie – kobiety w sukienkach, które kosztowały więcej niż mój samochód, mężczyźni z zegarkami, które kosztowały więcej niż cały mój porzucony dyplom – mnie nie widzieli. Byłem tylko parą rąk, przedłużeniem tacy, którą niosłem. I wolałem tak. Niewidzialność była tarczą.

Gala trwała w najlepsze, rozbrzmiewała symfonia brzęku kieliszków i wyreżyserowanego śmiechu. Złote światła potężnych żyrandoli odbijały się na tarasie przy basenie, sprawiając, że woda wyglądała jak tafla falującego obsydianu. Byłem na ostatniej kolejce przed rozpaczliwie potrzebną przerwą.

„O, kelnerko!”

Zatrzymałam się, napinając mięśnie. Odwróciłam się. Olivia Barnes. Znałam ją ze słyszenia, choć nie z imienia. Twarz jej ojca widniała na billboardach agencji nieruchomości w całym mieście. Była centrum małego, czarującego kręgu przyjaciół, jej sukienka lśniła jak srebrzysta rybka, a w oczach błyszczała nonszalancka, znudzona okrucieństwo.

„Uważaj, kochanie” – zaszczebiotała, a jej głos ociekał udawanym, przesłodzonym zatroskaniem, skierowanym do publiczności, nie do mnie. Uśmiechnęła się do przyjaciółek z uśmieszkiem, co było cichym sygnałem. „Wyglądasz na bardzo zmęczoną. Nie potknij się, bo możesz wylądować w basenie”.

Przez jej grupę przeszedł śmiech. Poczułem, jak gorący rumieniec zażenowania podchodzi mi do gardła. Chciałem tylko przetrwać tę noc. Chciałem tylko wrócić do domu, do mamy.

„Będę ostrożna, proszę pani” – mruknęłam, wymuszając uprzejmy, wymuszony uśmiech. Podałam tacę. Każdy z nich wziął kieliszek szampana, patrząc na mnie wzrokiem, ignorując mnie, zanim zdążyłam cofnąć rękę.

Odwróciłem się, żeby odejść. To był moment, który zapamiętam do końca życia.

Nie wiem, który z nich to zrobił. Doszło zza mojego prawego ramienia, z jej kręgu. Jeden z mężczyzn w szytym na miarę garniturze. To nie było delikatne „przypadkowe” uderzenie. To było pchnięcie . Mocne, celowe szturchnięcie w ramię.

Moja równowaga, i tak już zachwiana przez ciężki tacę i wyczerpanie po 12-godzinnej zmianie, zupełnie zniknęła.