Upokorzył mnie na swojej ekskluzywnej gali i przedstawił moje skradzione innowacje jako swoje osiągnięcia – ale jedna wiadomość do zarządu obaliła wszystko: jego romans, jego kłamstwa, jego kradzież i ujawnienie, że prawdziwą siłą napędową firmy przez cały czas byłam ja.

Następny poranek rozpoczął się od dzwonka do drzwi, którego zupełnie się nie spodziewałam o 7:00. Otworzyłam drzwi w znoszonej bluzie z kapturem MIT, z włosami wciąż wilgotnymi po prysznicu. Stała tam Natalie Frost w dopasowanym kremowym kostiumie, trzymając skórzaną teczkę i emanując poczuciem wyższości.
„Potrzebuję podpisu Owena na tych kwartalnych raportach” – powiedziała, wchodząc do środka bez zaproszenia. Jej perfumy pachniały pieniędzmi i arogancją.
Jej wzrok przesunął się po naszym małym bostońskim mieszkaniu – po pracach Emmy przyklejonych do lodówki, używanej sofie, zabawkowych robotach rozrzuconych po podłodze. Lekko zmarszczyła nos, nie na tyle, by być jawnie niegrzeczną, ale na tyle, by potwierdzić, co naprawdę o mnie myśli.
Położyła teczkę na stoliku kawowym, tuż na moich szkicach algorytmów – ironicznie, fundamentach systemów, które przypisała Owenowi.
„Wiesz” – powiedziała swobodnie – „Owen zasługuje na kogoś, kto rozumie jego świat”.
Wpatrywałam się w nią. „Lepszy ode mnie, masz na myśli?”

Nie zaprzeczyła. „Ktoś, kto może stać u jego boku na imprezach. A nie czekać na korytarzach.”

Ta wzmianka uderzyła mnie jak zimny policzek. Wiedziała. Oczywiście, że wiedziała.