W Boże Narodzenie mój mąż przesunął po stole papiery rozwodowe i uśmiechnął się złośliwie: „Podpisz je, kochanie, nie róbmy scen”. Wszyscy się gapili. Podpisałam, uśmiechnęłam się i powiedziałam: „Czas na twój prezent, Luca”. To, co znalazł w czarnym, skórzanym „prezentu”, zaskoczyło jego matkę, a jego najlepszego przyjaciela szepnęło: „Czy musimy dzwonić pod 911?”, zanim ktokolwiek dotknął indyka.

Kryształ zaśpiewał, zanim pękł – ledwie lekkie drgnięcie nóżki, które przesunęło się w górę mojego nadgarstka, gdy lampki choinkowe rozlały się na czerwono i złoto po krawędzi. Ogień trzasnął. Srebro delikatnie zadźwięczało o porcelanę. Gdzieś w głębi naszej cichej ślepej uliczki na przedmieściach New Jersey, dmuchany bałwan sąsiada zachrypiał na wietrze. W naszej jadalni indyk stygł pod ciężarem oczekiwań.

Luca odchylił się na krześle, tak jak robił to w sądzie, gdy już ogłosił werdykt. Znajomy uśmieszek pojawił się w kąciku jego ust. Jego matka, Catherine, wybijała wypielęgnowany rytm na mahoniu, każde uderzenie z precyzją metronomu. Jego brat Isaac wpatrywał się w centralny element, jakby mógł udzielić mu rozgrzeszenia. Nawet Tyler, nastolatek z telefonem przypiętym do dłoni, podniósł wzrok i pozwolił, by scena przygwoździła go do ziemi w czasie rzeczywistym.

„Eileene, kochanie” – powiedział Luca słodkim i pustym głosem, wsuwając dłoń pod marynarkę. „Mam dla ciebie w tym roku wyjątkowy prezent świąteczny”.

Koperta manilowa, którą położył na pościeli, mogła być menu. Nie była. Maverick – najlepszy przyjaciel, ulubione alibi – pochylił się do przodu, jakby wdychał dym z powietrza. Czułem, jak stół pochyla się razem z nim, jak jedno ciało przygotowuje się na uderzenie.

„No dalej, kochanie” – nalegał Luca, a jego uśmiech poszerzył się, ukazując ząb. „Otwórz”.

Złamałem pieczęć. Papier westchnął. Pierwsza strona była pełna szeryfów i okrucieństwa.

Dokumenty rozwodowe.

W Boże Narodzenie. Na oczach rodziny. W naszym domu z wieńcem zatwierdzonym przez wspólnotę mieszkaniową i kredytem hipotecznym, który refinansowaliśmy dwa razy, żeby zaimponować ludziom, których nie lubiliśmy.

Po drugiej stronie stołu szept Mavericka dotarł do ucha Isaaca. „Rozpadnie się. A potem proś go, żeby został. Nie przetrwa bez niego”. Klub chłopców milczał cicho, a pewność siebie głośno.

Luca zachichotał, dźwięk wyćwiczony do zeznań. „Co ty na to, Eileene? Gotowa do podpisania?”

Moja ręka była pewna, gdy sięgnęłam po długopis, który taktownie mi podał. Podpisałam się z zamaszystym, budzącym postrach prawników gestem – czytelnym, ostatecznym, odpornym na negocjacje. Podniosłam wzrok i po raz pierwszy od miesięcy się uśmiechnęłam. Naprawdę się uśmiechnęłam. Z tych, które nie pytają o pozwolenie.

„Gotowe” – powiedziałem, przesuwając papiery z powrotem na mahoń.