W Boże Narodzenie moje dzieci zamknęły mnie w pokoju, „żebym mogła odpocząć”. Później usłyszałam, jak moja synowa mówi: „Nikt nie chce zajmować się jej dramatem”. Wszyscy się śmiali. Następnego dnia zniknęłam – a kiedy dowiedzieli się, co zrobiłam, było już za późno.

„Wiem, jak to było być zamkniętym w sypialni, podczas gdy moja rodzina śmiała się z mojego »dramatu starej damy«” – przerwałem. „Wiem, jak to było słuchać, jak moja synowa mówi, że nikt nie ma dla mnie cierpliwości. Więc kiedy pytasz, przez co cię przeprosiłem, zastanawiam się, czy kiedykolwiek zadałeś sobie pytanie, przez co mnie przeprosiłeś ”.

Rozejrzał się po posesji, spojrzał na dom ze świeżą warstwą białej farby i mały szyld przy podjeździe z napisem: „ Qualls’ Rest: Miejsce dla podróżnych ” . „Co to za miejsce?” – zapytał.

„To mój dom. I moja firma. Prowadzę pensjonat.”

„Pensjonat?” – powtórzyła Meline, a jej ton sugerował, że oznajmiłam, iż prowadzę jaskinię nieprawości. „Mamo, ty nic nie wiesz o prowadzeniu biznesu”.

„Pracowałem w fabryce przez trzydzieści lat, wychowałem syna, zbilansowałem budżet i rozwiązywałem problemy każdego dnia” – odpowiedziałem. „Okazuje się, że to są dokładnie te umiejętności, których potrzebujesz”.

„Słuchaj” – powiedział Nicholas, przybierając rozsądny ton. „Przyszliśmy tu, żeby przeprosić. Sytuacja wymknęła się spod kontroli. Meline czuje się okropnie z powodu tego, co powiedziała, prawda, kochanie?”

Uśmiech Meline był namalowany. „Oczywiście. To był stresujący czas. Nie chciałam, żebyś traktowała to tak poważnie”.

Wpatrywałam się w nią. Nawet jej przeprosiny były obrazą, mistrzowskim uchyleniem się od odpowiedzialności. „Rozumiem. Więc kiedy powiedziałaś, że nikt nie ma cierpliwości do dramatów ze staruszkami, to po prostu „mówiłaś o stresie”?”

Cisza między nami się przeciągnęła. „Chodzi o to” – powiedział w końcu Nicholas – „że chcemy, żebyś wrócił do domu. Tęskniliśmy za tobą”.

„A ty?” – zapytałem. „A może tęsknisz za tym, że ktoś jest winny napięć w rodzinie? Przez sześćdziesiąt siedem lat stawiałem rodzinę na pierwszym miejscu. Ale kiedy potrzebowałem, żeby rodzina postawiła mnie na pierwszym miejscu, dostałem zamknięte drzwi i śmiech moim kosztem. Więc wybacz mi, jeśli nie spieszę się z powrotem do rodziny, która pamięta o moim istnieniu tylko wtedy, kiedy jest to wygodne”.

Jego twarz lekko się skrzywiła. „Czego od nas chcesz?” – zapytała Meline, a jej głos był napięty z frustracji. „Przeprosin? Dobrze. Przepraszam. Pieniędzy? Możemy omówić szczegóły. Powiedz nam tylko, co będzie potrzebne, żeby to naprawić”.

Spojrzałem na kobietę, która uważała, że ​​każdy związek można sprowadzić do warunków umowy. „Niczego od ciebie nie chcę” – powiedziałem w końcu. „Właśnie o to chodzi. Po raz pierwszy w dorosłym życiu niczego od nikogo nie potrzebuję. Jestem kompletny, dokładnie taki, jaki jestem”.

Wziąłem narzędzia ogrodnicze. „Możecie zostać na kolację. Ale jeśli to zrobicie, będziecie gośćmi w moim domu, a nie członkami rodziny żądającymi, żebym poświęcił swoje życie, żeby ułatwić wam życie”. Wszedłem do domu i zamknąłem drzwi, zostawiając ich na podjeździe z niepełnymi przeprosinami i spóźnionym zatroskaniem.

Rok później wieszałem lampki choinkowe na werandzie, gdy zadzwonił telefon. To był Nicholas.

„Mamo”. Jego głos brzmiał inaczej. Ciszej. „Jak się masz?”

„Mam się dobrze. Jestem zajęty. Mam komplet zajęty aż do Nowego Roku.”

Długa pauza. „Słuchaj, dzwoniłem w sprawie świąt Bożego Narodzenia. Chcielibyśmy zaprosić cię na kolację. Bez presji.”