W dniu ich złotej rocznicy ślubu mąż wyznał: „Nie kochałem cię przez te 50 lat”. Jednak odpowiedź żony doprowadziła do łez nawet kelnerów.

Oklaski w końcu ucichły, kieliszki do szampana były w połowie puste, a na znajomych twarzach pojawiły się uśmiechy.

Pięćdziesiąt lat razem – złota rocznica ślubu Michała i Walentyny. Dzieci, wnuki i starzy przyjaciele zapełnili świąteczny stół, nie tylko po to, by uczcić randkę, ale i symbol trwałej więzi.

W centrum siedziała dostojna para. On miał na sobie ciemny garnitur i złoty krawat, ona prostą kremową sukienkę, a jej uśmiech był skromny, ale stały.

„Moi drodzy rodzice!” – najstarszy syn uniósł kieliszek, a jego głos drżał z emocji. „Staliście się żywym przykładem prawdziwej miłości i lojalności. Pięćdziesiąt lat razem – co za cud!”

Toast za tostem – wspomnienia młodości, śmiech, opowieści, wdzięczność. A potem głos zabrał Michaił. Powoli wstał, poprawił marynarkę, rozejrzał się i utkwił wzrok w żonie. W sali zapadła cisza.

„Muszę ci się do czegoś przyznać” – powiedział cicho. „Przez pięćdziesiąt lat… nie kochałem cię”.

Zapadła absolutna cisza. Widelec upadł na podłogę. Twarz Walentyny zbladła, ale się nie poruszyła. Goście wiercili się niespokojnie, niektórzy wpatrywali się w obrus, inni w nią.

„Nie kochałem cię” – powtórzył – „ale dziewczynę, którą mi pokazałeś pierwszego dnia, kiedy się poznaliśmy. Tę młodą kobietę o ciepłym głosie, trzymającą Achmatową, śmiejącą się z cukierkiem w zębach. Od tamtej pory każdego dnia widziałem ją w tobie. Nawet gdy lata cię zmieniły, kochałem tę pierwszą ciebie. I nigdy jej nie zdradziłeś”.