W dniu moich urodzin moi rodzice zorganizowali rodzinną kolację dla 30 krewnych – tylko po to, by publicznie się wyprzeć…

Piszę to, bo chcę, żeby ludzie zrozumieli, co się stało, zanim zrobię to, co zamierzam zrobić.

Na moim telefonie jest czterdzieści siedem nieodebranych połączeń od mojej mamy, Bernadette, trzydzieści dziewięć od mojego taty, Nicholasa, i dwadzieścia trzy od mojej siostry, Emmy. Dzwonią do mnie od piątkowego ranka, a jest dopiero poniedziałkowe popołudnie.

Nie odpowiedziałem na ani jedno pytanie i nie zamierzam tego robić.

Wróćmy do ostatniego czwartku, moich dwudziestych szóstych urodzin.

Moi rodzice nalegali, żeby zorganizować dla mnie wielką, rodzinną kolację u nich w domu. Powiedzieli, że byłoby miło, gdybyśmy wszyscy byli razem, bo od dawna nie mieliśmy dużego spotkania.

Powinnam była się domyślić, że coś jest nie tak, kiedy mama kazała mi przyjść punktualnie o 18:00 i ładnie się ubrać. Ciągle podkreślała, że ​​to ważne i że muszę być punktualnie.

Zjawiłem się o 17:55. Wszędzie były samochody. Naliczyłem co najmniej piętnaście pojazdów na podjeździe i wzdłuż ulicy.

Kiedy weszłam, salon i jadalnia były pełne krewnych – ciotek, wujków, kuzynów, mojej babci, przyjaciół rodziny, których nie widziałam od lat. Ktoś rozstawił długi stół z jedzeniem. Wszyscy byli odświętnie ubrani.

Wyglądało to jak przyjęcie weselne.

Moja siostra Emma stała przy wejściu z dziwnym uśmiechem na twarzy. Powiedziała mi, żebym wszedł do jadalni, bo mama i tata chcieli coś ogłosić.

Wyobrażałam sobie, że wygłoszą jakiś żenujący toast urodzinowy, pokażą stare zdjęcia z dzieciństwa albo coś w tym stylu.

Standardowe rzeczy dla rodziców.