W dniu mojego ślubu mąż przywitał mnie przy wszystkich. Musiałam się z tym pogodzić, bo nie chciałam, żeby moi rodzice cierpieli, nie chciałam, żeby moje dziecko urodziło się bez ojca… ale bardzo się myliłam.

W lśniących korytarzach kolonialnej posiadłości dynastia pragnęła zaprezentować idealne połączenie tradycji i władzy. Ale to, co miało być nieskazitelną uroczystością, w jednej chwili legło w gruzach. Reakcja panny młodej na publiczne upokorzenie zszokowała elitę i na zawsze odmieniła bieg jej życia.

Oaxaca, z jej żywymi kolorami, starożytnymi uliczkami i bogatym dziedzictwem kulturowym, często zamienia wesela w publiczny teatr. Jednak pewnego słonecznego majowego popołudnia samo miasto stało się sceną niezapomnianego dramatu – takiego, który pozostawił po sobie ślad w sercach świadków i będzie go wspominał przez pokolenia.

Historia zaczęła się w sercu dziedzictwa Oaxaki: katedrze Santo Domingo. Pod jej złoconymi łukami Verónica Mendoza, 28-letnia architektka z skromnych początków, przygotowywała się do ślubu z Juanem Carlosem Fuentesem, inżynierem budownictwa i spadkobiercą jednej z najbardziej wpływowych rodzin w regionie.

To była wizja jak z bajki.