W dniu mojego ślubu moja siostra zorganizowała niespodziankę urodzinową dla swojego chłopaka. Moi rodzice wybrali balony i tort zamiast prowadzić mnie do ołtarza. Zanim zorientowali się, że cały majątek mojej ciotki jest na mnie, było już za późno.

Jak mogli przedkładać zwykłe przyjęcie nad ślub własnej córki?

Jake zauważył moje wahanie i wyraz mojej twarzy. Widziałam troskę w jego oczach, gdy bezgłośnie zapytał: „Wszystko w porządku?”.

Zmusiłam się do słabego uśmiechu, schowałam telefon z powrotem do torby i skinęłam głową. Nie zamierzałam pozwolić, żeby to zepsuło nam dzień. A przynajmniej tak sobie powtarzałam.

Przykleiłam na twarzy uśmiech, poprawiłam sukienkę i szłam do ołtarza w stronę Jake’a, próbując skupić się na miłości, którą celebrowaliśmy. Ale w głębi duszy jakaś część mnie pękła. Ceremonia była piękna, piękniejsza, niż mogłam sobie wyobrazić. Jake patrzył na mnie z taką miłością i ciepłem, że na chwilę pozwoliłam sobie zapomnieć o bolesnej nieobecności rodziców.

Nasi przyjaciele i dalsza rodzina byli tam, obdarzając nas miłością i wsparciem. Ale pustych miejsc z przodu i na środku nie dało się zignorować.

Kiedy dotarliśmy na przyjęcie, byłam wyczerpana emocjonalnie. Jake, wieczny optymista, próbował podnieść mnie na duchu, powtarzając, że wszystko jest idealne i że liczy się tylko nasza miłość. Miał rację. Ale nie mogłam pozbyć się uczucia zdrady.

Moi rodzice przegapili najważniejszy dzień mojego życia. Moja siostra wybrała imprezę u swojego chłopaka zamiast mnie. I wszyscy oczekiwali, że po prostu się z tym pogodzę.

W miarę upływu nocy starałam się być dzielna. Śmiałam się z toastów, tańczyłam z Jakiem i udawałam, że nic mi nie jest. W głębi duszy narastała we mnie zdrada. Wciąż myślałam o wiadomości od mamy. To nawet nie były prawdziwe przeprosiny, tylko luźne wyjaśnienie, jakby udział w przyjęciu u Amandy był jak najbardziej uzasadniony. Jakby mój ślub nie był dla nich priorytetem.

Kilkoro znajomych zauważyło ich nieobecność i zapytało, gdzie są moi rodzice. Za każdym razem wzruszałam ramionami, odpowiadając ogólnikowo: „Mieli inne zobowiązania”. Ale wiedziałam, że wszyscy wyczuwali, że coś jest nie tak.

Serce pękało mi za każdym razem, gdy o tym myślałam. Pod koniec wieczoru czułam się jeszcze bardziej rozdarta niż kiedykolwiek. Jake i ja spędziliśmy wieczór w otoczeniu ludzi, którzy szczerze nas kochali i wspierali, ale pustka po moich rodzicach i siostrze była niezaprzeczalna.

Jakkolwiek próbowałem odepchnąć ból, nie potrafiłem.

Zawsze byłam tą, która płynęła z prądem, córką, która łatwo wybaczała. Ale tym razem było inaczej. Tym razem rana była głębsza, a przesłanie jasne.

Nie traktowali mojego ślubu priorytetowo.

Nie traktowali mnie priorytetowo.