W dniu mojego ślubu moja siostra zrobiła scenę – rzuciła szampanem, roztrzaskała mój tort i krzyknęła: „Oto, co dostajesz za udawanie, że jesteś lepsza!”. Mama ją przytuliła: „Po prostu musi się wygadać”. Nic nie powiedziałem. Tego wieczoru zrobiłem to, czego nikt się nie spodziewał – wycofałem jej kaucję za studia. Zamroziłem umowę najmu z podpisanym przez współpodpisującego. Ale o 8:40 rano usłyszeli prawdziwą nowinę…

To niesamowite, jak jedna chwila może zmienić każde wspomnienie, które uważałeś za trwałe.

3 sierpnia miał być najszczęśliwszym dniem w moim życiu. Czterdziestu trzech gości, delikatny jazz, idealnie oświetlona sala. Moja narzeczona, Emily, wyglądała, jakby wyszła prosto ze snu. Pracowałem niestrudzenie przez lata – koncerty konsultingowe, długie loty, spanie na lotniskowych ławkach, podejmowanie nisko płatnych prac, żeby tylko utrzymać się w grze. W końcu coś osiągnąłem i pomyślałem, że tym razem mogę to świętować.

Bethany nie widziała tego w ten sposób. Spóźniła się; to powinno być dla mnie pierwszym sygnałem. Ceremonia już się skończyła. Wpadła jak burza w złotej sukience z odkrytymi plecami, jakby to był bal maturalny. Nie przywitała się, nie uśmiechnęła, po prostu wzięła kieliszek szampana i znalazła sobie kąt. Raz złapałam jej wzrok, a ona spojrzała na mnie jak na kogoś obcego. Każdy inny mógłby pomyśleć, że po prostu ma zły humor, ale ja znałam Bethany. Ta cisza była preludium.

Trzy tygodnie wcześniej zadzwoniła do mnie, płacząc, że znowu zepsuł jej się samochód. W kwietniu pożyczyła ode mnie 1200 dolarów na naprawę. Tym razem powiedziała, że ​​potrzebuje zupełnie nowego, twierdząc, że to pilne. Powiedziałem jej, że nie, nie dlatego, że nie mam pieniędzy, ale dlatego, że miałem dość bycia dla niej planem B.

I szczerze mówiąc, nawet się już nie starała – wagarowała, imprezowała z ludźmi dwa razy starszymi od siebie, mówiła naszym rodzicom, że „odnajduje siebie”. Rozłączyła się bez pożegnania. Nie sądziłam, że przeniesie tę urazę na mój ślub. Dałam jej kredyt zaufania, jak zawsze.