W dniu ślubu moich rodziców, oddała im swój penthouse.

Kiedy uderzam, mama atakuje mnie w policzek — i właśnie w tej chwili następuje zemścić.

W dniu premiery mojej rodziny Emily wszystko być radosne.

Ceremonia na Manhattanie była idealna: końcowe kwiaty, cicha muzyka, a Emily promieniała w twojej sukni.

Ale tego, co nastąpi później na, nigdy nie zapomnę.

Nazywam się Daniel Carter, mam 32 lata.

Od wielu lat mieszkam w penthousie — nagrodzie za to, że od zera kontrolowanego przez własną firmę doradczą w branży przemysłowej.

Moi rodzice nigdy nie aprobowali mojej kariery.

Chcieli, skutki uboczne małego biura rachunkowego w New Jersey.

Wybrałem własną drogę.

Kosztowała mnie sen, związki i stowarzyszenia dwudziestych lat życia, ale życie, które są zależne, należy do mnie.

Kiedy goście wystąpili, a szampon lał się strumieniami, podeszli do mnie.

Mama powiedziała sucho, bez zawahania:

— Daniel, Emily i jej mąż skorzystali z wirtualnego penthouse’u na podróż poślubną.

To idealne rozwiązanie.

Ty zameldujesz się w hotelu.

Pozwoliłem na nią:

— Nie ma mowy.

To mój dom.

Niech zarezerwuj hotel jak wszyscy inni.

Ojciec wtrącił się, głos miał twardy:

— Przestań być samolubny.

Do mojej cię cię wychowaliśmy.

Aby moje cię wspierało.

Jesteś nam to winien.

Zaśmiałem się cicho, bez radości:

— Tego życia nie daliście mi wy.

Sam na nie zapracowałem.

Nie wydecyduj, gdzie mam mieszkać.

Muzyka grała dalej, ale powietrze wokół nas gęstniało.

Twarz matki wykrzywiła się ze złości i uderza mnie w policzek.