Przez pierwsze tygodnie byłam jak cień. Funkcjonowałam z rozpędu – tylko dla córki. Tylko po to, żeby jej niczego nie zabrakło. Ale wewnętrznie byłam wrakiem. Pytania nie dawały mi spokoju. Dlaczego? Dlaczego nie potrafił poczekać? Dlaczego nie wybrał nas?

A potem dotarła do mnie inna myśl: może nigdy nas nie wybrał. Może był z nami tylko dlatego, że tak było wygodnie. Bo tak wypadało. Bo tak było łatwiej. Ale ja nie chciałam być wygodnym wyborem.

Zaczęłam odbudowywać siebie kawałek po kawałku. Terapia. Spotkania z przyjaciółkami. Przespane noce – na zmianę z bezsennymi. I to jedno spojrzenie mojej córki, gdy pierwszy raz się uśmiechnęła. Tak szczerze, bez powodu. Dla niej musiałam być silna.

Minęły trzy miesiące, zanim napisał. SMS był krótki: “Tęsknię. Chciałbym ci wszystko wyjaśnić.” Nie odpisałam. Ale po tygodniu zapukał do drzwi. Bez zapowiedzi. Stał z bukietem kwiatów i torbą z ubraniami.

– Nie przyszedłem błagać. Przyszedłem cię przeprosić – powiedział.

I zaczął mówić. Że się pogubił. Że bał się odpowiedzialności. Że tamta kobieta była tylko “ucieczką”. Że gdy zobaczył mnie z dzieckiem na rękach, coś w nim pękło. Że wie, że tego nie naprawi, ale że chciałby być chociaż ojcem. Być obecny. Pomagać.

Patrzyłam na niego i nie wiedziałam, co czuję. Złość? Żal? A może po prostu zmęczenie?Pozwoliłam mu wejść. Ale nie dlatego, że mu wybaczyłam. Dlatego, że wiedziałam, że moja córka kiedyś go zapyta, gdzie był. I chciałam, żeby miała prawo zadać to pytanie prosto w oczy.

Dziś mijają dwa lata od tamtego dnia. Nie jesteśmy razem. Ale jesteśmy rodzicami. On – czasem nieporadny, czasem spóźniony, ale coraz bardziej obecny. Ja – już nie ta sama kobieta, co kiedyś. Silniejsza. Mądrzejsza. I spokojniejsza.

Czasem zastanawiam się, czy mogłam wtedy postąpić inaczej. Czy mogłam ratować, rozmawiać, walczyć. Ale potem patrzę na córkę. Na jej śmiech, na jej energię. I wiem, że jedyna osoba, dla której musiałam być wtedy silna, to właśnie ona.

Mężczyzna, który mnie zawiódł – był tylko rozdziałem. Ona jest całą książką.