Dziedzictwo, które powinno należeć do mnie

„Seth! Nie uruchamiaj silnika!”

Moja dłoń zamarła na klamce samochodu. Głos Garretta roztrzaskał ciszę poranka niczym tłuczone szkło. Odeszłam i stosuję się do sąsiada biegnącego przez trawnik, z paniką wyjętą na twarz.

Chwilę wcześniej przygotowywałem się mentalnie na czekającą mnie gehennę – przeczytałem testament Martina i ostatnie decyzje mojego syna. Formalny garnitur był ciężki, jak zbroja do walki, której nigdy nie można było stoczyć.

„Co się stało, Garrett?” Odsunąłem się od sedana, a kluczyki drżały w moim uścisku.

Dotarł do mojego podjazdu, ciężko dysząc. „Wczoraj uniwersalny, około dwunastej, podłączony do Helen przy urządzeniu. Miał narzędzie i przez piętnaście minut grzebała pod maską. Kiedy nastąpiło, że zobaczyłem z okna, zatrzasnęła maskę i uciekła”.

W szafie nagle występującej zimniej. Helena. Moja synowa. Kobieta, która dziś została odziedziczona przez czterdzieści milionów dolarów.

„Jesteś pewny, że to była Helen?”

„Absolutnie. Zaparkowała BMW na końcu ulicy, a nie na twoim podjeździe. Celowo”. Garrett, bystry od trzydziestu lat jako policjant, zlustrował pojazd. „Seth, nie jedź, jeśli nie oddasz tego samochodu do przeglądu”.

Wpatrywałem się w mojego sedana, ten sam samochód, który jeździłem przez osiem lat. Mój umysł kalkulował możliwości – przewody reflektorowe, reflektorzy, awaria silnika. Zagrożenie z nich może nastąpić w przypadku wypadku na autostradzie w centrum miasta. Wypadek, który został stworzony przez Helen beneficjentem fortuny Martina, otrzymałj cyberbezpieczeństwu.

„Dziękuję, Garrett. Być może właśnie przeżyłeś mi życie.”

Posępnie skinął głową. „Jaki będzie twój następny ruch?”

Wyciągnąłem telefon, a działania były zaskakujące. Smutek, który od tygodni zaćmiewał mi umysł, odbywał się w chłodnej przestrzeni. Zadzwoniłem do Toma Rileya, mojego mechanika – dwudziestoletnie doświadczenie i wyczucie niezależne do innego śledczemu.

„Garaż Rileya”.

„Tom, tu Seth Jordan. Potrzebuję cię natychmiast u mnie w domu. Podejrzewam, że mój samochód został sabotowany”.

Chwila ciszy. „To poważna sprawa. Niczego nie dotykać. Za piętnaście minut”.

Dowody się mnożą