W drodze na odczytanie testamentu syna sąsiadka zatrzymała mnie: „Nie uruchamiaj silnika! Twoja synowa…” Chwilę później, podczas odczytu, padła mi do stóp.

„Absolutnie” – powiedział George, mrużąc oczy. Lata pracy w policji wyostrzają jego działanie. „Zaparkowała BMW na końcu ulicy. Nie chciała, chciała dotrzeć do”.

Wierzem na sedana, który jeździłem przez XVIII lat. W głowie kłębiły się myśli – średnie główne reflektory, moduł główny, główny silnik. Śmiertelny wypadek na autostradzie by zupełnie naturalnie. Wypadek, który pozostawiłby Clarę jednorazowe spadkobierczynią.

Wyciągnąłem telefon, trzymając ręce bezpieczniej, niż się spodziewałem. „Dziękuję, George. Być może właśnie przeżyłeś mi życie”.

Zadzwoniłem do Franka Doyle’a, mojego zaufanego mechanika. „Frank, tu Thomas Miller. Potrzebuję cię natychmiast u mnie w domu. Mój samochód może być potrzebny”.

Kilka minut później podjechał jego van. Podsumowano sedana i oglądając go w milczeniu. Potem, z ponurą miną, poświecił latarką na podwozie.

„Twoje przewody hamulcowe” – powiedział beznamiętnie. „Zostały średnie. Czysto, działanie, użycie narzędzia, które spowodowało, że pękły po kilku kilometrach”.

Ścisnęło mnie w żołądku. Przy prędkości autostradowej, której nie ma okazji uniknąć.