W moje 20. urodziny moja rodzina poleciała z moją siostrą do Rzymu, nazywając ją „jedyną osobą, z której jesteśmy dumni”. Miesiąc później, na jej ślubie, posadzili mnie obok toalety. Potem obok mnie usiadł nieznajomy mężczyzna i powiedział: „Proszę, pójdź za mną”. Kiedy wstał, żeby przemówić, WSZYSCY OBRÓCILI SIĘ W SZOKU.

Wpatrywałam się w telefon, czytając w kółko SMS-a od mamy: Zabieramy Claudię do Rzymu na planowanie ślubu. Wyjeżdżamy jutro rano.

Jutro był 15 marca – moje dwudzieste urodziny. Kciuki mi się trzęsły, gdy pisałam: A co z moimi urodzinami?

Pięć minut później nadeszła jej odpowiedź: Claudia potrzebuje nas natychmiast. Rozumiesz? Masz pieniądze na kolację na koncie. Wszystkiego najlepszego, Annabelle.

Siedziałam na łóżku w naszym rodzinnym domu w Denver i patrzyłam, jak ekran gaśnie. Jutro skończę dwadzieścia lat, a cała moja rodzina leci do Włoch beze mnie. Nie z powodu nagłego wypadku. Nie z powodu czegoś nieuniknionego. Na planowanie ślubu. Dla mojej siostry Claudii, która w wieku dwudziestu siedmiu lat miała już wszystko, czego mogła zapragnąć, a jakimś cudem ciągle domagała się więcej.

Nazywam się Annabelle i całe życie byłam niewidzialna dla mojej rodziny.

Claudia była złotym dzieckiem. Ukończyła Stanford z wyróżnieniem, została radcą prawnym w jednej z najlepszych firm prawniczych w Denver, a teraz wychodziła za mąż za Gregory’ego, którego rodzina była właścicielem sieci luksusowych hoteli. Była piękna, odnosiła sukcesy i przyciągała uwagę samym istnieniem. Moi rodzice ją uwielbiali.

Studiowałam pedagogikę na uniwersytecie stanowym, bo chciałam zostać nauczycielką. Ojciec kiedyś powiedział mi, że to marnowanie mojego potencjału. Mama wyglądała na rozczarowaną, ilekroć wspominałam o moim kierunku studiów. Mieszkałam w domu nie dlatego, że to miało sens, ale dlatego, że Claudia mieszkała w domu przez całe studia – więc ja też powinnam. Miała całe skrzydło. Miałam sypialnię niewiele większą od szafy.

W dniu moich urodzin obudziłam się w całkowitej ciszy. Dom był pusty. Wyszli o świcie – bez pobudki, bez pożegnania, bez potwierdzenia, że ​​ten dzień może mieć dla mnie jakiekolwiek znaczenie. W nieskazitelnie czystej kuchni matka posprzątała przed wyjściem, zacierając wszelkie ślady ich istnienia. Żadnego tortu. Żadnych balonów. Żadnej kartki. Tylko zimny granit i głuche echo moich kroków.

Mój telefon zawibrował. Victoria, moja najlepsza przyjaciółka: Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin. Kawa później.

Przynajmniej ktoś pamiętał.