W moje 66. urodziny syn i jego żona wręczyli mi listę obowiązków domowych na 12 dni, pożegnali się z wnukami i polecieli na rejs po Morzu Śródziemnym za 11 200 dolarów. Żadnej kartki. Żadnego tortu. Ani jednego pozdrowienia. Tej nocy przypadkiem zobaczyłem maila, którego wysłał do żony w sprawie „domu opieki dla osób starszych”. Nie sprzeciwiłem się, nie zrobiłem sceny. Zadzwoniłem do prawnika. Kiedy wrócili, wszystko zniknęło.

Na moje sześćdziesiąte szóste urodziny mój syn i jego żona wręczyli mi listę obowiązków domowych na dwanaście dni, pożegnali się z wnukami w blasku starych świateł na podjeździe w Wirginii i wyruszyli w rejs po Morzu Śródziemnym za jedenaście tysięcy dwieście dolarów.

Żadnej kartki. Żadnego tortu. Ani jednego pozdrowienia.

Patrzyłem, jak ich czarne BMW toczy się po żwirowym podjeździe, który setki razy łatałem własnymi rękami, a tylne światła znikają w dwupasmowej asfaltowej nawierzchni, która prowadzi z powrotem do Route 7, a w końcu do I‑66 i Dulles. W powietrzu unosił się zapach skoszonego siana i benzyny. Gdzieś na drodze zaszczekał pies. W garażu, w mieszkaniu nade mną, okno, za którym spałem, odbijało sylwetkę staruszka.

Tej nocy, w tym samym ciasnym mieszkaniu, przypadkowo zobaczyłem e-mail, którego mój syn wysłał do swojej żony, a który dotyczył „placu opieki wspomaganej dla osób starszych”.

Nie kłóciłam się. Nie robiłam sceny. Nie wpadłam do ich idealnej kuchni z granitu i stali nierdzewnej i nie krzyczałam.

Podniosłem słuchawkę telefonu.

Zadzwoniłem do prawnika.

Kiedy wrócili, wszystko zniknęło.

Wyjechali do Europy w moje urodziny.