W moje siedemdziesiąte trzecie urodziny mąż przedstawił naszym gościom inną kobietę i dwójkę dzieci, mówiąc: „To moja druga rodzina – ukrywałem ją przez trzydzieści lat”. Moje córki zamarły z wrażenia. Uśmiechnęłam się tylko, wręczyłam mu małe pudełeczko i powiedziałam: „Wiedziałam, że ten prezent będzie dla ciebie odpowiedni”. Kiedy je otworzył, jego ręce zaczęły się trząść.

Poranek moich siedemdziesiątych trzecich urodzin pachniał świeżo parzoną kawą i petuniami w moim ogrodzie. Obudziłam się jak zawsze, bez budzika, dokładnie o szóstej. Słońce ledwo musnęło wierzchołki starych pekanów, a jego ukośne promienie rysowały długie, migoczące linie na podłodze osłoniętego werandy. Uwielbiam tę porę dnia. Cisza jest wciąż gęsta, nietknięta codziennym zgiełkiem.

Siedziałem przy stole, który  Langston  zbudował czterdzieści lat temu i patrzyłem na mój ogród. Każdy krzew, każda rabata kwiatowa, każda kręta ścieżka – wszystko to zostało przeze mnie wyobrażone i przeze mnie pielęgnowane. Ten dom, ta oaza spokoju na obrzeżach Atlanty, była moją niezrealizowaną salą koncertową. Dawno temu, w innym życiu, byłem młodym, obiecującym architektem. Miałem przed sobą projekt moich marzeń: nowe centrum sztuk performatywnych w centrum Atlanty. Zostałem wybrany. Dostałem pełne finansowanie. Pamiętam zapach grubego papieru projektowego, skrzypienie grafitowego ołówka kreślącego linie przyszłego cudu ze szkła i betonu.

Potem pojawił się Langston ze swoim pierwszym „genialnym” pomysłem na biznes: importowane, wysokiej klasy maszyny do obróbki drewna, które miały nas wzbogacić. Nie mieliśmy pieniędzy, więc podjąłem decyzję. Spieniężyłem spadek przeznaczony na moje marzenia, na moją przyszłość i oddałem mu każdy grosz. Biznes upadł i spłonął w ciągu roku, pozostawiając po sobie jedynie długi. A ja… zostałem tutaj. Zamiast sali koncertowej zbudowałem ten dom, wkładając w niego wszystko, co miałem. Resztki mojego talentu, całą moją siłę, całą moją niewykorzystaną miłość do formy i linii. Ten dom stał się moim cichym arcydziełem. Arcydziełem, za które nikt inny, oprócz mnie, go nie uważał.

„Auro, widziałaś moje niebieskie polo? To, które wygląda najlepiej?” – głos mojego męża wyrwał mnie ze wspomnień. Langston stał w drzwiach, już ubrany w spodnie, zmarszczony na czole, skupiony tylko na sobie. Ani słowa o moich urodzinach. Ani jednego spojrzenia na świąteczny lniany obrus, który wczoraj wyjęłam z szafy w przedpokoju. Siedemdziesiąt trzy lata, pięćdziesiąt lat razem. Dla niego to był po prostu kolejny czwartek.