W moje urodziny tata zwrócił się do mnie na oczach wszystkich, spojrzał mi prosto w oczy i powiedział: „Żałuję, że się urodziłeś”. Coś we mnie pękło. Następnego ranka nie kłóciłem się ani nie płakałem – spakowałem walizki, wypłaciłem oszczędności, znalazłem nowe mieszkanie… i zniknąłem, nie oglądając się za siebie.

Powinienem był zauważyć znaki ostrzegawcze. Tata pił bourbon od naszego przyjazdu, a jego twarz przybierała ten szczególny rumieniec, który zwiastował, że filtr zaraz zniknie. Mama co chwila zerkała na niego z mieszaniną troski i rezygnacji, wzrokiem kogoś, kto oglądał ten film zbyt wiele razy, żeby zawracać sobie głowę zmianą kanału. Tyler go podjudzał, dolewając mu oliwy do ognia z konspiracyjnymi uśmiechami, rozkoszując się chaosem, jaki mógł się rozpętać.

Zjedliśmy już sałatki Cezar i byliśmy w połowie dań głównych, gdy Rachel ogłosiła swoją wiadomość. Była w trzecim miesiącu ciąży. Stół eksplodował gratulacjami. Kevin promieniał. Mama płakała ze szczęścia. Babcia Doris złożyła dłonie i podziękowała Bogu.

Tata podniósł kieliszek.

„Za Rachel” – oznajmił, lekko bełkocząc. „Moja córka, która naprawdę coś osiągnęła, udane małżeństwo, dobra kariera, a teraz dziecko w drodze, wszystko, czego ojciec może pragnąć”.

Uśmiech Rachel zgasł. Spojrzała na mnie przepraszająco.

„W przeciwieństwie do niektórych ludzi” – kontynuował tata, a jego wzrok przesunął się w moją stronę – „którzy marnują swój potencjał, pracując w beznadziejnych pracach w handlu detalicznym i umawiając się z nieudacznikami bez ambicji”.

Przy stole zapadła cisza. Kelner przechodzący obok udawał, że nie słyszy.

„Tato” – powiedziała cicho Rachel. „Rebecca ma urodziny”.

„Wiem, czyje to urodziny” – warknął. „28 lat temu byłem tam”. Wziął kolejny łyk. „To miał być najszczęśliwszy dzień w moim życiu. Moja pierwsza córka. Zamiast tego zostałem z tym rozczarowaniem”.

Głos mamy przeciął się. „Richard, wystarczy”.

„Naprawdę?” Odwrócił się do niej z paskudną miną. „Czy to wystarczy? Ile lat patrzyliśmy, jak sobie nie radzi? Ile razy ją ratowaliśmy? Ten wypadek samochodowy na drugim roku studiów, który kosztował nas tysiące. Dług na karcie kredytowej, kiedy miała 23 lata. Nieudana próba pójścia na studia, które sfinansowaliśmy”.