W noc Bożego Narodzenia mój starszy brat wstał i oświadczył przed całą rodziną, że nie mam już żadnych praw do firmy założonej przez mojego ojca. Uśmiechnąłem się i powiedziałem: „Nie będzie ci to potrzebne, prawda?”. Położyłem teczkę na stole. Otworzył ją, jego ręka zatrzymała się w połowie strony, nie mówiąc ani słowa.

Nazywam się Angela Peterson. Tej zimy miałam trzydzieści dwa lata i powoli nauczyłam się dwóch bolesnych prawd: rodzina może być twierdzą, ale może też być pułapką. Peterson Properties, nasza rodzinna firma zajmująca się nieruchomościami w Phoenix, miała być tą twierdzą. Mój ojciec, Gary, zaczął od jednego skromnego domu na wynajem pod koniec lat osiemdziesiątych i przekształcił go w portfolio, które rozprzestrzeniło się niczym kołdra po hrabstwie Maricopa – apartamenty w centrum z przeszklonym widokiem na góry, schludne domy w stylu rancza, gdzie dzieci grały kredą w klasy na podjeździe, bliźniaki, które prażyły ​​się w letnim upale i pachniały kreozotem po monsunowych deszczach. Dorastałam z księgami rachunkowymi na kuchennym stole i plikiem czeków czynszowych pod solniczką. Wiedziałam, co to znaczy oszczędzać dolara i ile kosztuje go stracić.

Pułapka dotarła później i wyglądała jak świąteczny obiad.

W Phoenix zimy nie są łagodne. Powietrze rozrzedza się i wyostrza. Światło przecina pustynię niczym ostrze. Tej nocy dom Petersonów płonął: sznury białych lampek w ocotillo przed domem, dwumetrowa jodła przy oknie – sztuczna, bo moja matka nie znosiła igieł – ozdoby, które kolekcjonowaliśmy przez dekady. Moja kuzynka Tracy urządziła idealną aranżację stołu z lnianych serwetek przeciągniętych przez mosiężne kółka niczym łabędzie. Denise, żona mojego brata, urządziła piekarnik jak salę wojenną i pomalowała usta szminką w kolorze żurawiny. Moja matka poruszała się między nami z królewską pewnością siebie, napełniając szklanki wodą, instynktownie poprawiając widelec. Mój ojciec siedział u szczytu stołu i starał się wyglądać, jakby wciąż tam był.

Ryan uniósł kieliszek po antrykotu. Zrobił to z nonszalancką powagą, która rozpromieniła Tracy i sprawiła, że ​​całe pomieszczenia podążały za nim. Miał na sobie granatową marynarkę i ten sam uśmiech, którym przekonywał programistów do kiepskich pomysłów. Kiedy wstał, rozmowy rozpadały się jak namioty. Stuknął pierścionkiem w kryształ i obserwował mnie, aż w pomieszczeniu zapadła cisza.