W noc mojego ślubu, moja wieloletnia pokojówka nagle delikatnie zapukała do moich drzwi, szepcząc: „Jeśli chcesz być bezpieczna, zmień ubranie i natychmiast uciekaj tylnymi drzwiami, zanim będzie za późno”. Następnego ranka padłam na kolana, ze łzami w oczach dziękując osobie, która mnie uratowała.

Moje ciało zamarło. Złapał nas. W tej chwili pomyślałam, że wszystko stracone. Ale służąca stanęła przede mną, drżąc, lecz zuchwała:

„Przestań z tym szaleństwem! Czy nie dość już ludzi wycierpiało?!”.

Bratanek chwycił dokumenty i pociągnął mnie za sobą. Za nami rozległy się krzyki i odgłosy walki. Chciałam się odwrócić, ale on mocno chwycił mnie za ramię:

„Uciekaj! To twoja szansa!”

Punkt zwrotny
Pobiegliśmy na najbliższy komisariat i przekazaliśmy dowody. Opowiedziałam wszystko, wciąż drżąc. Początkowo we mnie wątpili, ale kiedy otworzyli księgi, prawda była niepodważalna: listy tajnych umów, lichwiarskie pożyczki, zdjęcia z tajnych negocjacji.

Kilka dni później zostałam objęta ochroną. Rozpoczęło się śledztwo i kilku członków rodziny – w tym mój mąż – zostało aresztowanych.

Służąca, choć lekko ranna w walce, przeżyła. Trzymałam ją za ręce, płacząc:

„Gdyby nie ty, nie byłoby mnie tu dzisiaj. Nigdy nie będę w stanie ci się odwdzięczyć”.

Uśmiechnęła się delikatnie, a w kącikach jej oczu pojawiły się głębokie zmarszczki:

„Chcę tylko, żebyś żyła w spokoju. To wystarczy”.

Nowy początek
Miesiące później przeprowadziłam się do innego miasta, zaczynając od zera. Życie nie było łatwe, ale przynajmniej byłam wolna, nie prześladowało mnie już jego przerażające spojrzenie.

Czasami, kiedy to wszystko wspominam, wciąż drżę. Mimo to przepełnia mnie wdzięczność: wdzięczność dla służącej, która dała mi kolejną szansę, i wdzięczność za moją własną odwagę, by wyjść z ciemności.

Teraz rozumiem jedną prawdę: dla niektórych kobiet noc poślubna oznacza początek radości. Dla innych to początek walki o przetrwanie. Ja byłam jedną ze szczęściar – uciekłam i przeżyłam, by opowiedzieć tę historię.