W restauracji mój brat powiedział: „Powinieneś być wdzięczny, że w ogóle tu jesteś”. Wszyscy się śmiali. Uśmiechnąłem się, a potem usłyszałem: „Czekaj”.

W restauracji mój brat powiedział: „Taka adoptowana dziewczyna jak ty nie powinna się tu znajdować”. Wszyscy się śmiali.

Rozdzierająca serce saga zemsty rodzinnej rozgrywa się, gdy Natasha, osierocona w wieku pięciu lat, odkrywa, że ​​jej rodzice adopcyjni, Donna i Scott Harris, ukradli jej fundusz powierniczy o wartości 600 000 dolarów, aby sfinansować wystawne życie ich biologicznych dzieci, Blake’a i Autumn. Przez dwadzieścia dwa lata znosiła odziedziczone dobra, wykluczenie i zaniedbanie emocjonalne, podczas gdy oni realizowali państwowe czeki adopcyjne.

Podczas napiętej rodzinnej kolacji dziadek Quentin Bennett szokuje wszystkich, zmieniając testament i zapisując Natashy cały swój majątek w wysokości 2,8 miliarda dolarów. Gdy prawda wychodzi na jaw w sądzie, Blake w swoim wybuchu przyznaje się do defraudacji, przypieczętowując wyrok w sprawie odszkodowania w wysokości 1,8 miliona dolarów. Wojny w mediach społecznościowych zaostrzają się wraz z kampaniami Autumn opartymi na fake newsach, ale fakty biorą górę.

Rok później Donna i Scott stoją w obliczu bankructwa, Blake traci karierę i majątek, a imperium influencerek Autumn rozpada się. Natasha zrywa wszelkie więzi, zakładając Fundację Natashy Carter, aby wspierać wychowanków pieczy zastępczej stypendiami i pomocą prawną. Ten poruszający dramat rodzinny dowodzi, że prawdziwe pokrewieństwo tkwi w dobroci, a nie więzach krwi. Lektura obowiązkowa dla wszystkich opowieści o zemście i historiach rodzinnych, zgłębia zdradę, sprawiedliwość i odkupienie w porywającej opowieści o zemście rodzinnym i siostrzanej rywalizacji, która przerodziła się w triumf.

Nazywam się Natasha Carter, mam dwadzieścia siedem lat, zostałam adoptowana w wieku pięciu lat.

Podczas urodzinowej kolacji mojego brata w jednej z najlepszych restauracji serwujących steki Red Velvet w Miami, wstał, trzymał w ręku szklankę i oznajmił wszystkim przy stole: „Taka adoptowana dziewczyna jak wy nie pasuje tutaj”.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Kelner podszedł z rachunkiem i położył przede mną banknot 2500 dolarów na całe przyjęcie. Uśmiechnąłem się, podpisałem paragon bez słowa i wsunąłem kartę z powrotem do portfela.

Wtedy spokojny głos przerwał hałas.

„Proszę, zaczekaj chwilę.”

Uśmiech mojego brata zamarł. Śmiech ucichł natychmiast. Rodzice i siostra wciąż się uśmiechali, jakby to była tylko gra. Siedziałem, ściskając szklankę, a puls walił mi jak młotem. Dwadzieścia dwa lata bycia tylko dodatkiem, obowiązkiem.

Jedyna osoba, która kiedykolwiek patrzyła na mnie z takim szacunkiem, patrzyła na mnie z końca stołu, nie spuszczając ze mnie wzroku.

„Wystarczy” – powiedziałem cicho.

„Spokojnie. To tylko rodzinny humor” – zbyła mnie mama ruchem nadgarstka.