W rocznicę ślubu mój mąż oznajmił przed wszystkimi gośćmi: „25 lat to już wystarczy. Chcę kogoś młodszego. Chcę, żebyś jutro opuścił mieszkanie!”. Wzięłam mikrofon i powiedziałam coś, co odebrało mu mowę.

Z okazji naszej srebrnej rocznicy ślubu mąż zamiast prezentu dał mi papiery rozwodowe.

„Dwadzieścia pięć lat to wystarczająco długo” – oznajmił, a jego głos wzmocniony przez mikrofon rozbrzmiał pośród kryształowych stołów sali balowej hotelu Watergate. „Chcę teraz kogoś młodego. Kogoś żywego. A ty, Naomi… musisz się wyprowadzić z apartamentu do jutra”.

Stał tam, strojąc się w smoking, trzymając za rękę kobietę młodszą ode mnie o dwadzieścia lat. Najwyraźniej zapomniał o jednym kluczowym szczególe: to moi rodzice podarowali mi to mieszkanie.

Jego matka,  Celeste Price , siedziała w pierwszym rzędzie i uśmiechała się bezgłośnie, niczym kot, który właśnie połknął kanarka.

Nie płakałam. Nie krzyczałam. Wstałam z krzesła, jedwab mojej sukni zaszeleścił jak suche liście, wzięłam mikrofon z jego oszołomionej dłoni i powiedziałam coś, co odebrało mu mowę.

Ale żeby zrozumieć, jak mogłem tam stać z takim lodem w żyłach, trzeba cofnąć się o trzy tygodnie. Trzeba zrozumieć moment, w którym iluzja pękła.

Myślałem, że budzę się w miejscu, gdzie świętujemy ćwierćwiecze miłości. Nie wiedziałem, że budzę się w miejscu, gdzie spisek ma na celu pozbawić mnie dachu nad głową.

Tej nocy  Naomi Sterling — czyli ja, chociaż wtedy czułam się raczej jak duch we własnym domu — obudziła się słysząc szepty dochodzące z dębowych drzwi sypialni.

Była 3:00 nad ranem. W apartamencie w Georgetown panowała cisza, zakłócana jedynie szumem klimatyzacji i niskim, konspiracyjnym pomrukiem mojego męża,  Darrena Price’a .

Leżałam nieruchomo w ciemności, serce waliło mi w żebra. Darren nigdy nie dzwonił o tej porze.