W rocznicę ślubu moja teściowa rzuciła mi serwetkę na ciążowy brzuch – byłam gotowa zniszczyć jej świat

Noc, w której wstałem

Wpatrywałam się w swoje odbicie, ledwo rozpoznając kobietę w białej sukni. To miał być najszczęśliwszy dzień w moim życiu – dzień mojego ślubu, dzień, w którym miałabym poślubić Iana, mężczyznę, którego kochałam całym sercem. Ale kiedy wymusiłam uśmiech i starałam się zignorować uczucie strachu ściskające mi żołądek, wiedziałam, że muszę walczyć o szczęście. A wróg czekał na mnie na dole.

Nazywała się Eleanor Vance i była moją przyszłą teściową.

Od chwili, gdy Ian przyprowadził mnie do domu, żeby przedstawić mnie swojej rodzinie, Eleanor jasno dała mi do zrozumienia, co czuje. Byłam „beneficjentką”, osobą z skromnych początków, która jakimś cudem zdołała zdobyć ukochanego, bogatego syna. Zbudowała odnoszące sukcesy imperium biznesowe od zera i była przyzwyczajona do tego, że wszyscy wokół bezwarunkowo podporządkowują się jej woli. Zdecydowanie nie byłam synową, jaką sobie wyobrażała dla swojego jedynego dziecka.

„Nie jesteś odpowiednia dla mojego syna” – powiedziała mi kiedyś cicho, gdy Ian wyszedł z pokoju. „Powinnaś być wdzięczna, że ​​w ogóle zwraca na ciebie uwagę. Nie myśl o trwałości”.

Próbowałem ignorować jej drwiny, naiwnie wierząc, że miłość zwycięży wszystko i że ustąpi, gdy zobaczy, jak bardzo kochamy się z Ianem. Ale Ian, mój drogi, łagodny Ian, panicznie bał się swojej matki. Dorastał pod jej żelazną kontrolą, ukształtował się na idealnego, posłusznego syna i zrobiłby niemal wszystko, by uniknąć jej niezadowolenia. Za każdym razem, gdy rzucała sarkastyczną uwagę w mojej obecności, odwracał wzrok, mając nadzieję, że konflikt jakoś się rozwiąże.

Nasz dzień ślubu stał się arcydziełem wyjątkowego okrucieństwa Eleanor. Kiedy podeszłam do niej, by ją serdecznie przytulić, pochyliła się ku mnie i wyszeptała: „Nigdy nie zapominaj, kto na to pozwolił, Leah. Możesz liczyć tylko na moją dobroć”.

Całe przyjęcie spędziłam z lodowatym uśmiechem na twarzy, desperacko starając się nie reagować na ich subtelne prowokacje i ostre komentarze. Chciałam, żeby ten dzień był idealny, ale napięcie było nieustanne i przytłaczające, kształtując każdą chwilę. Czułam się zupełnie samotna, nawet w otoczeniu świętujących gości.

Życie w cieniu Eleanor