W tamto Święto Dziękczynienia stół był nakryty na dziewięć osób, mimo że było nas dziesięcioro. Mój ojciec skinął na moją dwunastoletnią córkę: „Jedz w kuchni”. Myślał, że posłucham. Nie wiedział, że właśnie stracił córkę i że to, co zrobiłem, zmieni naszą rodzinę na zawsze.

„Rozpętywać wojnę w środku kolacji w Święto Dziękczynienia? Wiesz, jaki on jest! Mogłeś po prostu… nie wiem… wziąć go na bok. Porozmawiać z nim. Nie musiałeś robić sceny”.

„Scena”? – zaśmiałam się gorzko i ostro.

„Widzenie upokorzenia mojej córki to dla ciebie „scena”? Twoje „mówienie” to po prostu synonim „pozwolenia na to”. Całe życie obserwowałem, jak pozwalasz, żeby to się jej przytrafiało”.

Mam dość, Marku. Mam dość tego faceta, czy kogokolwiek innego, traktującego ją jak przypis.

„A teraz?” zapytał, podnosząc ręce.

„Jaki jest plan? Święto Dziękczynienia jest zrujnowane. Po prostu… co? Wrócimy do domu? Zjemy płatki?”

„Mamo, jestem głodna” – wyszeptała Emily z tyłu, jej głos był cichy i kruchy.

Serce mi pękało. Spojrzałem na zegarek. 16:30. Wszystkie restauracje były zamknięte. Wszystkie supermarkety były zamknięte.

Byliśmy uciekinierami z uczty, przejeżdżaliśmy obok innych domów, których okna lśniły ciepłym, żółtym blaskiem, pełnym światła i śmiechu.

To był szczególny rodzaj tortur.

„Wiem, kochanie” – powiedziałam, a mój głos stał się łagodniejszy.

“Ja wiem.”

I wtedy sobie przypomniałem. „Mieszkanie Marty”.

Skierowałem samochód z dala od zamożnych przedmieść i w stronę miasta.

„Dokąd idziesz?” – zapytał Mark, a jego głos zabrzmiał podejrzanie.

„Nie idziesz… idziesz do schroniska? Sarah, to jest… to jest dla…”

„Dla ludzi, Marku” – dokończyłem zdanie.

„To dla ludzi. I właśnie tego nam teraz potrzeba. Potrzebujemy prawdziwych ludzi”.