W tej sali, napiętej gęstą ciszą

„To przekonujące, Veronica. Poczekaj.”

Prawnik Kaelina, Popescu, przełknął ślinę i próbował podnieść nogę.

Wasza Wysokość, dzieci w tym wieku są bardzo podatne na sugestię.

„Dosyć tego, panie mecenasie” – przerwał sędzia. Słowa dziewięciolatka nie są fantazją. Są odbiciem jego codziennego życia.

Oana bloosde. Paniek verscheen in haar ogen, die een moment geleden van triomf hadden geschenen. Hun beeld van de” perfecte familie ” werd verbrijzeld door een paar eenvoudige, schone zinnen.

Ik sloot mijn ogen voor een fractie van een seconde. Een film van de afgelopen maanden speelde in mij: sleepless nights, humiliation, lies, icy cuts. Alles wat ik slikte zonder een woord te zeggen, om het kind niet in de modder te duwen. En het was zijn heldere, onvergankelijke stem die de tafel omver wierp.

“De rechtbank zal de getuigenis van het kind in overweging nemen”, kondigde de rechter aan. – In het licht van wat ik heb gelezen, wordt het verzoek van de vader om exclusieve voogdij afgewezen.

Er was een gemompel in de hal. Ik streelde mijn lippen om te voorkomen dat ik voor hen huilde. Ik wilde ze die voldoening niet geven. Ik keek naar Kaelin. Weg waren de schoenen, weg was de grijns. Er was een doffe woede vermengd met impotentie in zijn ogen.

Oana sprong abrupt op:

“Het is niet eerlijk!”Het kind werd gemanipuleerd door de moeder!

De rechter klopte met een hamer.

– De hal is rustig. Nog één opmerking en er wordt u om gevraagd.