Przygotowania do ślubu były proste. Moja mama była bardzo szczęśliwa, chwaliła się nawet sąsiadom:

„Moja przyszła synowa jest biedna, ale szanuje innych i jest pracowita”.

Nadszedł dzień ślubu.

Słońce prażyło niemiłosiernie, jakby paliło mi skórę. Miałem na sobie tylko wypożyczony płaszcz, a ręka, w której trzymałem bukiet, wciąż drżała. Konwój zatrzymał się przed starym domem w Quezon City.

Mama zapytała:

„Dlaczego nie widzę jej trzyletniego syna? Zawsze go ze sobą nosi, gdziekolwiek zmywa naczynia”.

Powiedziałem też, że może rodzina tej kobiety to ukryła, żeby ludzie o tym nie mówili. Mama skinęła głową, wyraźnie ulżona.

Stałem na zewnątrz z ciężkim sercem. Nie miałem pojęcia, gdzie skończy się to wesele. Kiedy zaczęła grać muzyka weselna i panna młoda zeszła po schodach, za mną rozległ się głośny huk – mama upadła!

Wszyscy byli w panice. Podszedłem do niej, ale zobaczyłem, że patrzy na mnie z otwartymi ustami, drżącą ręką, wskazującą przed siebie.

Kiedy się odwróciłem, zatrzymałem się — moje ciało było sztywne i pokryte zimnym potem.

Kobieta przede mną nie była już zwykłą pomywaczką, którą znałam ze stołówki.

Nie miała już na sobie starych ubrań i kapci. Zamiast tego miała na sobie białą suknię ślubną, a jej szyję, dłonie i włosy zdobiła złota biżuteria – błyszcząca w słońcu.

Nasi krewni szeptali:

„Wow, zwykła zmywarka, a wygląda na bogatą?”

Nawet rodzina dziewczyny była zaskoczona:

„Może rodzina tego faceta jest bogata, ale to nie jest oczywiste!”

Następnie wyszli rodzice panny młodej — ubrani w barongi i eleganckie stroje, o spokojnym usposobieniu, uśmiechający się czule:

„Dzień dobry, przyjaciele. Dzisiaj oddajemy wam nasze najmłodsze dziecko”.

Mama się uśmiechnęła, ale nagle podbiegł trzyletni chłopiec i przytulił suknię panny młodej, płacząc:

„Siostro, zabierz mnie ze sobą!”

Wszyscy byli w szoku. Wszyscy myśleli, że to syn dziewczyny. Ale matka panny młodej uśmiechnęła się i wyjaśniła:

„To też mój syn. Jest naszym najmłodszym. Jest blisko ze swoją siostrą, więc gdziekolwiek pójdziemy, chce iść z nami. Zeszłego lata pojechał z siostrą pomóc zmywać naczynia w kawiarni naszego kuzyna”.

Wszyscy się śmiali — okazało się, że byliśmy w błędzie.

Ślub przebiegł w szczęśliwej atmosferze. Było pełno śmiechu i radości.

Myślałem, że biorę ślub tylko po to, by uszczęśliwić moją mamę, ale ostatecznie dostałem żonę, która była dobra, piękna i miała złote serce.

Więc wszyscy, nie bójcie się, jeśli spóźnicie się na ślub.

Czasem pojawia się właściwa osoba — nawet jeśli masz czterdzieści kilka lat.

Podobnie jak ja, Miguel, z cichej barangay na Filipinach