Weszła do skarbca, pewna, że ​​mnie przyparła do muru. Jedno spojrzenie do skrytki depozytowej – i nawet jej prawnik powiedział jej: „Niczego tam nie dotykaj”.

Nasze małżeństwo umierało powoli – ciche urazy, obojętność, kłótnie o pieniądze – ale wszystko prysło rankiem, kiedy Elena dowiedziała się, że odziedziczyłem pokaźną sumę po mojej zmarłej ciotce z Rumunii. Elena nie była zła, że ​​nie powiedziałem jej o tym od razu. Była wściekła, że ​​nie wpłaciłem pieniędzy na nasze wspólne konto, gotowe, by je wydała tak, jak ona wydaje wszystko: impulsywnie, nieostrożnie, egoistycznie.

Dwa tygodnie później złożyła pozew o rozwód i powiedziała swojemu prawnikowi, Carltonowi Pierce’owi, że ukrywam majątek. Tak oto stanęliśmy na korytarzu sądu w centrum Chicago z kartką papieru dającą jej dostęp do mojego sejfu depozytowego.

„Nie możesz teraz sprzeciwić się rozkazowi, Adrianie” – powiedziała, ledwo powstrzymując radość. „Cokolwiek jest w tym pudełku? To połowa mojego”.

„Oczywiście” – odpowiedziałem, podając jej klucz. „Chodźmy.”

Jej prawnik wyglądał na zaniepokojonego, ale i tak poszedł za nami.

W bankowym skarbcu unosił się zapach zimnego metalu i starych dywanów. Kierownik był uprzejmy, ale małomówny, przyzwyczajony do obserwowania niezręcznych małżeńskich kłótni. Elena szła przed nami z pewnością siebie osoby, która wierzyła, że ​​zapędziła lisa w kozi róg, nieświadoma, że ​​wpada w sidła.

Wsunęła klucz do skrytki 314 i wyciągnęła szufladę. Obserwowałem jej twarz – przez ułamek sekundy zadowoloną z siebie – aż klapa się otworzyła i jej wyraz twarzy zamarł. Jej prawnik pochylił się, spodziewając się stosów gotówki lub dokumentów potwierdzających konta w rajach podatkowych. Zamiast tego, jego twarz zbladła.

Wtedy jego ręka zaczęła drżeć.