Wiedziałem, że moja wnuczka jest niewinna — to, co zrobiłem, aby to udowodnić, zmieniło wszystko

„On nie jest dla ciebie dobry” – powiedziałem jej.

„Nie znasz go” – powiedziała.

„Znam jego typ.”

Spojrzała na mnie jak na wroga. „Nie chcesz, żebym była szczęśliwa. Nigdy nie byłam”.

To była nasza ostatnia prawdziwa rozmowa przed aresztowaniem.

Na komisariacie kazali mi czekać w szarym pomieszczeniu z jarzeniówkami i plastikowymi krzesłami. Funkcjonariusz wyprowadził Sophie w kajdankach. Jej twarz była czerwona od płaczu, włosy posklejane, a tusz do rzęs rozmazany po policzkach.

„Babciu” – jej głos się załamał. „Nie wiedziałam. Przysięgam, że nie wiedziałam”.

„Nic nie mów” – powiedziałem jej. „Dopóki nie będziesz miała prawnika”.

Ale ona i tak mówiła dalej, wylewając słowa, których nie potrafiła powstrzymać.

„Brandon poprosił mnie, żebym zawiozła samochód do jego znajomego” – powiedziała. „Powiedział, że musi mi coś włożyć do bagażnika. »Tylko paczkę« – powiedział. »Do pracy«. Nie pytałam, co jest w środku. Powinnam była zapytać. Powinnam była”.

Policjant odciągnął ją zanim zdążyłem odpowiedzieć.

Detektyw wyszedł dwadzieścia minut później. Wysoki facet, zmęczone oczy.

„Twoja wnuczka została zatrzymana za stłuczone tylne światło” – powiedział. „Funkcjonariusze znaleźli w bagażniku dwa kilogramy kokainy. To ilość pochodząca z przemytu”.

Poczułem ucisk w żołądku.

„Gdzie jest Brandon Cole?” – zapytał, przeglądając swój notatnik. „Ten chłopak? Nie mamy jego aktualnego adresu. Telefony wyłączone. Wygląda na to, że nie chce być znaleziony”.

Oczywiście, że nie.

Przydzielili Sophie obrońcę z urzędu, Nancy Winters. Spotkałem ją na rozprawie trzy dni później. Była młodsza, niż się spodziewałem, i niosła teczkę, która wyglądała na zbyt ciężką na jej szczupłe ramiona.

„Twoja wnuczka powinna przyjąć ugodę” – powiedziała. Staliśmy na korytarzu sądu. Sophie wciąż była w środku z sędzią. „Jeśli pójdzie na rozprawę i przegra, grozi jej piętnaście do dwudziestu lat. Prokurator okręgowy oferuje dwanaście lat, jeśli przyzna się do winy”.

„Mówi, że nie wiedziała o narkotykach”.

Nancy spojrzała na mnie jak na naiwniaka. „Pani Fletcher, narkotyki były w samochodzie, którym jechała. To posiadanie z zamiarem dystrybucji. Jej historia o chłopaku jest dokładnie taka, jak mówi każdy oskarżony, bo czasami jest prawdziwa”.