Ale Carlos krzyknął:

„Ma 82 lata! Nie da się jej nas nastraszyć! Nie bądź przesądny!”

Trzy dni później Barangay Hall otrzymało wezwanie.
Urzędnicy zażądali od pary stawienia się w celu wyjaśnienia nielegalnego przeniesienia własności.

Kiedy dotarli na miejsce, Lola Maria już siedziała na swoim miejscu – wraz z młodym prawnikiem i dwoma policjantami.

Nadal miała na sobie skromny barong, ale w jej oczach widać było determinację.

Jej prawnik włączył telefon i odtworzył nagranie:

„Po prostu podpisz tutaj… ona jest niedołężna, łatwo ją oszukać…”

„Po sprzedaży podzielimy się pieniędzmi i ją wyrzucimy…”

Głos Liny wyraźnie rozbrzmiał w pokoju.
W pomieszczeniu zapadła cisza.

Urzędnik barangay pokręcił głową:

„To, co zrobili, jest złe. To nie jest zwykła sprawa rodzinna – to oszustwo i znęcanie się nad osobami starszymi”.

Carlos zbladł. Lina wybuchnęła płaczem.

Następnie Lola María wypowiedziała swoje ostatnie słowa.

Spojrzała na syna i powiedziała:

„Carlos, nie chcę cię widzieć w więzieniu. Ale musisz zrozumieć, że kiedy robisz coś złego, tracisz coś więcej niż dom. Tracisz sumienie”.

Zwróciła się do Liny:

„Opiekowałeś się mną, kiedy byłem chory – pamiętam to. Ale jeden akt zdrady przekreśla całe dobro, które zrobiłeś”.

Następnie wstała i spokojnie kontynuowała:

„Przekazałem połowę domu do ośrodka opieki dla seniorów w Cebu. Resztę oddałem pod opiekę mojego prawnika, żeby nikt więcej go nie tknął”.

Para była oszołomiona.

Od tego dnia Carlos i Lina przeprowadzili się do Cebu i wynajęli małe mieszkanie w Mandaue.

Otworzyli małą restaurację, ale bez względu na to, co gotowali, klienci zawsze mówili:

„Dlaczego w tej restauracji śmierdzi jak bagoong?”

Lina płakała.

„Prałem wszystko dziesiątki razy. Czemu ten zapach wciąż jest?”

Carlos milczał. Wiedział, że to nie prawdziwy zapach bagoong – to zapach winy i wstydu, taki, który pozostaje w sercu po zdradzie matki.

Lola María, po przekazaniu swojej nieruchomości na rzecz ośrodka dla seniorów, spędzała tam popołudnia, parząc kawę, czytając książki i uśmiechając się spokojnie.
Kiedy ktoś pytał ją o syna, łagodnie odpowiadała:

„Może i straciłem dom, ale odzyskałem godność. A co do nich, nigdy już nie zasną spokojnie, prześladowani odorem własnego grzechu”.

Na Filipinach mówi się: „Ang utang na loob ay mas mabigat kaysa ginto” – dług wdzięczności waży więcej niż złoto.

A gdy syn odważy się zdradzić Tego, który dał mu życie, wszystkie bogactwa, które zdobędzie, na zawsze będą miały zapach bagoong — silny, przenikliwy zapach, który nigdy nie znika.