Wspinając się wyżej górskim szlakiem, mój syn i synowa nagle wepchnęli mnie i mojego męża w otchłań. Oszołomiona i zdruzgotana, leżałam bez ruchu, podczas gdy mój mąż szeptał: „Nie ruszaj się… i wtedy nastąpił koniec”.

Przyjechaliśmy do Blue Ridge Mountain – miejsca, które Michael i ja zawsze kochaliśmy – aby uczcić naszą czterdziestą rocznicę ślubu. Widok ze szczytu podobno zapierał dech w piersiach. Nie wiedziałam, jak dosłowne stanie się to słowo.

„Już prawie” – zawołał Ethan. Jego ton był pogodny, ale coś w jego oczach – nerwowe, przenikliwe – nie dawało mi spokoju. Clara unikała mojego wzroku. Zbagatelizowałam to jako zmęczenie. Może za bardzo chciałam wierzyć, że rodzina oznacza bezpieczeństwo.

Kiedy dotarliśmy do punktu widokowego, poczułem, jak ziemia pode mną opada, niczym stroma przepaść ukryta za niskimi krzewami. Dolina ciągnęła się, zielona i bezkresna. Podszedłem blisko krawędzi, ściskając dłoń Michaela dla równowagi. Za nami kroki chrzęściły na żwirze.

Potem – czyjeś twarde dłonie na plecach. Nagłe, brutalne pchnięcie.

Nie zdążyłam nawet krzyknąć.

Świat się przechylił, zawirował. Skały szarpały moje ramiona, powietrze wyrywało mi się z gardła. Głos Michaela rozbrzmiał echem obok mnie, zdławiony jęk przerodził się w krzyk. Potem uderzenie – kość o kamień, głuchy grzmot łamiących się ciał.

Ból pochłaniał wszystko. Nie mogłam się ruszyć. Gdzieś obok mnie Michael jęknął. Jego dłoń odnalazła moją, drżąc.

„Nie ruszaj się” – wyszeptał, a jego oddech był mokry od krwi. „Mogą jeszcze tu być”.

Odgłos kroków nad nami – zgrzyt żwiru, szept. Rozpoznałem ich głosy, słabe, ale nieomylne.

„A co jeśli oni jeszcze żyją?” Ton Clary był ostry, przerażony.

„Nie są” – powiedział Ethan beznamiętnie. „Nikt nie przeżywa tego upadku”.

Potem zapadła cisza. Wiatr szumiał w drzewach.

Gdy słońce zachodziło, uświadomiłem sobie prawdę, która będzie mnie prześladować do końca życia: mój syn właśnie próbował mnie zabić.

Nie pamiętam, żebym stracił przytomność, ale kiedy się obudziłem, niebo miało głęboki granatowy kolor, gwiazdy rozsypane niczym rozlana sól. Moje ciało krzyczało w proteście. Prawa noga była skręcona i spuchnięta; żebra bolały mnie przy każdym oddechu. Obok mnie Michael oddychał płytko, ale spokojnie. Jego dłoń była zimna, a mimo to uścisk na mojej dłoni nie zelżał.

„Musimy poprosić o pomoc” – mruknąłem.

Słabo pokręcił głową. „Nie dasz rady się wspiąć. Spróbuję.”

Ale nie mógł. Miał złamaną nogę. Byliśmy uwięzieni w połowie skalistego zbocza, niewidoczni ze szlaku powyżej.

Noc ciągnęła się w nieskończoność, każda minuta dłużyła się w nieskończoność. Gdzieś w oddali wyły kojoty, a ich krzyki mieszały się z szumem wiatru w zaroślach. Oderwałam kawałek materiału z rękawa, żeby przycisnąć ranę na skroni Michaela. Krew i tak przesiąkła.

Pomiędzy falami bólu w myślach odtwarzałem tę chwilę – twarz Ethana, spokojną i zdecydowaną, bez cienia wahania. Mój własny syn. Chłopiec, którego pielęgnowałem podczas gorączki, uczyłem jeździć na rowerze, oglądałem zakończenie roku szkolnego. Chłopiec, który przytulał mnie tak mocno, że myślałem, że pękną mi żebra.