Wszyscy się śmiali, gdy zmieniała pieluchę milionerowi. Ale pewnego dnia zobaczyła tam coś, co sprawiło, że włosy stanęły jej dęba…

Wiedziała. Serce Emily zabiło mocniej. Wzięła Michaela za rękę i szepnęła cicho.

Jeśli mnie słyszysz, Michaelu, proszę, spróbuj odpowiedzieć jeszcze raz. Przez chwilę nic się nie działo. Ale potem jego palec znów się poruszył, tym razem mocniej…

Emily poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Był tam, uwięziony we własnym ciele, ale walczył o powrót. Wiedziała, że ​​musi działać szybko, bo gdyby Michael spróbował się obudzić, jego życie znalazłoby się w jeszcze większym niebezpieczeństwie…

Emily nie mogła zapomnieć chwili, gdy poczuła, jak jego palce poruszają się w odpowiedzi na jej dotyk. Był tam. I próbował walczyć ze śpiączką, ale Emily wiedziała, że ​​jest za wcześnie na świętowanie.

Jeśli Michael wróci, niebezpieczeństwo będzie dopiero początkiem. Sophia i Paul zrobią wszystko, żeby nie dopuścić do jego przebudzenia. A jedyną osobą, która mogła go ochronić, była ona.

W kolejnych dniach Emily zintensyfikowała swoją opiekę, podczas gdy inne pielęgniarki drwiły z niej za spędzanie tak dużo czasu z beznadziejnym pacjentem. Rozmawiała z Michaelem codziennie, dzieląc się historiami ze świata, czytając wiadomości, opisując pogodę. I za każdym razem zauważała drobne zmiany – drgnięcie brwi, lekkie drgnięcie powiek, przyspieszone bicie serca, gdy jej głos wypełniał pokój.

Ale Emily potrzebowała dowodów. Bez konkretnych dowodów nikt by jej nie uwierzył. Potajemnie zaczęła nagrywać oznaki poprawy stanu Michaela telefonem, starannie ukrywając urządzenie pod prześcieradłem.

Rejestrowała momenty jego reakcji i dokumentowała zmiany w swoich osobistych notatkach. Tymczasem w klinice narastało napięcie. Sophia i Paul pojawiali się coraz częściej, ale nie po to, by opiekować się Michaelem.

Byli tam, by wywrzeć presję na lekarzy i administrację, domagając się decyzji w sprawie przekazania majątku Michaela. Twierdzili, że nigdy nie wyzdrowieje. Jakby desperacko chcieli się go pozbyć jak najszybciej. Pewnej nocy, gdy wszyscy opuścili salę, Emily weszła do pokoju Michaela, by poddać się jej standardowej procedurze.

Trzymała go za rękę i poczuła lekki ucisk. Tym razem nie był subtelny. Uścisk był mocny i przemyślany.

Zamarła ze zdumienia. Łzy natychmiast napłynęły jej do oczu. „Michael, jesteś tam?” – wyszeptała, a jej głos drżał z podniecenia.

Michael nie otworzył oczu, ale jego dłoń ponownie ścisnęła jej dłoń. Próbował się z nią porozumieć. Emily wiedziała, że ​​nie może dłużej czekać.

Następnego ranka pokazała jeden z filmów lekarzowi naczelnemu szpitala, dr. Christopherowi Leonardowi. Miała nadzieję, że posłucha i zobaczy, co się dzieje. Ku jej zaskoczeniu, lekarz obejrzał film obojętnie i powiedział: „To odruch”.

Nie rób sobie nadziei. Serce Emily zamarło. Nie chcieli w to uwierzyć.

Albo, co gorsza, nie chcieli, żeby Michael się obudził. Wychodząc z biura, Emily spotkała Paula na korytarzu. Jego oczy spotkały się na sekundę.

I było coś, co zmroziło jej krew w żyłach. Wiedział, że dostrzega więcej, niż powinna. Kiedy Emily wróciła tej nocy do pokoju Michaela, odkryła coś, co sprawiło, że jej serce zabiło mocniej.