Wydziedziczony tuż przy niedzielnym obiedzie. Kilka godzin później zadzwonił oddział intensywnej terapii, decyzja o wartości 150 000 dolarów czekała na mój podpis: czy rodzina czy granice, czy ratunek czy szacunek. Monitory rozświetliły ciemność zielonymi błyskawicami, tworząc chaotyczną i napiętą scenę.

Zaproszenie na niedzielny obiad przyszło tak niespodziewanie, że nie byłem przygotowany.

Moi rodzice nie zapraszali mnie do siebie od miesięcy.

Od czasu, gdy odmówiłem pożyczenia im 50 000 dolarów na pokrycie kosztów wystawnego ślubu mojej młodszej siostry Sary.

Mój brat Tom nazwał mnie egoistą, przypominając mi, jak wspierali moją edukację, wygodnie zapominając, że pracowałem na trzech etatach, aby ukończyć studia medyczne, podczas gdy oni finansowali jego nieudane przedsięwzięcia biznesowe.

Jednak coś w naleganiach mamy wzbudziło moją niepewność.

Po piętnastu latach pracy jako chirurg ratunkowy wykształciłem szósty zmysł, który pozwalał mi wyczuć zbliżające się burze.

Zaproszenie na kolację było jak ujrzenie ciemnych chmur zbierających się na horyzoncie, zwiastujących burzę.

Pojechałem do ich podmiejskiego domu moim skromnym samochodem Honda Civic.

Już dawno nauczyłem się nie obnosić się ze swoim sukcesem finansowym w obecności rodziny.

Ostatnim razem, gdy widzieli mojego Mercedesa, wygłosili ze mną trzygodzinny wykład na temat obowiązków rodzinnych i tego, że powinienem dzielić się tym, co mam najlepszego.

BMW Sary i nowe Audi Toma stały już zaparkowane na podjeździe.

Oczywiście, że tu byli.

To była ewidentna pułapka rodzinna.

Emily.

Uśmiech mamy był zbyt promienny, gdy otwierała drzwi.

„Wreszcie jesteś. Wszyscy czekają.”