“Jeśli chcesz wrócić” – powiedziałam, zanim zdążyłam zastanowić się nad słowami – “musisz zrozumieć jedno. Nie wracasz do tamtej kobiety. Tamtej już nie ma.”

“To znaczy?” – zapytał słabo.

“To znaczy, że nie będę już tą, która czeka. Tą, która milczy. Tą, która usprawiedliwia wszystko. Jeśli chcesz być tu znowu, musisz zbudować wszystko od początku. Nie z dawną mną. Z obecną mną.”

Wtedy coś się w nim złamało. Nie płakał, ale widziałam, jak zaciska usta, jak drżą mu dłonie. Bał się. I dobrze. Wreszcie bał się stracić mnie naprawdę.

“Zrobię wszystko” – powiedział.

Wstałam. Spojrzałam mu w oczy. Przez sekundę zobaczyłam tam tamtego mężczyznę sprzed lat. Tego, którego kiedyś kochałam tak mocno, że wydawało mi się, że ta miłość nigdy nie pęknie.

Ale pękła. A ja nauczyłam się zbierać swoje kawałki bez jego udziału.

“Nie wiem, czy chcę, żebyś robił wszystko” – odpowiedziałam. – “Chcę tylko dowiedzieć się, kim jesteś teraz. Bo ja wiem, kim jestem.”

“Kim?” – zapytał cicho.

“Kobietą, która przetrwała rok twojej ciszy.”

Patrzył na mnie, jakby dopiero teraz rozumiał, że wrócił do domu, którego już nie zna.

“Możemy spróbować?” – wyszeptał.

Uśmiechnęłam się lekko, ale to nie był uśmiech obietnicy. Bardziej – prawdy.

“Możemy spróbować rozmowy. Reszta… zobaczymy.”

Przyszedł po stare życie, którego już nie było. A ja nie zamierzałam udawać, że wciąż na niego czekam. Jeśli chciał zostać, musiał nauczyć się mnie od nowa – bo ja sama nauczyłam się żyć bez niego.