„Wynoś się, kobieto! Nie ma dla ciebie miejsca w mojej kompanii!” Kapitan upokorzył młodą kobietę przed żołnierzami, nazywając ją słabą i nieodpowiedzialną – ale po kilku sekundach zrozumiał, że to nie jest byle jaka rekrutka… I jego świat zawalił się na oczach wszystkich.

Scena w koszarach

Stare koszary pachniały wilgotnymi kamieniami, potem i zatęchłym dymem. Podłoga pokryta była kurzem, zardzewiałe żelazne łoża skrzypiały przy najmniejszym ruchu, a siedzący w cieniu żołnierze wyglądali raczej na opuszczonych niż na obrońców narodu. Ich mundury były podarte, buty rozpadały się, a na twarzach malowało się wyczerpanie i rezygnacja zamiast dumy.

Kiedy Anna przekroczyła próg, serce jej się ścisnęło. Spodziewała się znaleźć siłę i dyscyplinę, ale zobaczyła nędzę, zaniedbanie i rozpacz.

Konfrontacja

Podeszła prosto do kapitana, a jej głos był ostry i nieugięty.
„Dlaczego twoi ludzie żyją w takich warunkach? Gdzie są ich porządne mundury? Gdzie jest ich porządne jedzenie? Dlaczego te koszary wyglądają bardziej jak chlew niż miejsce dla żołnierzy?”

Kapitan zmrużył oczy, po czym uśmiechnął się ironicznie, zdając sobie sprawę, że to „tylko młoda kobieta”. Jego ton ociekał kpiną. „A kim ty jesteś, żeby tu zadawać pytania? Nie boisz się stracić miejsca?”

Odpowiedź Anny była spokojna, ale jej oczy płonęły.

„Nie boję się. To, co widzę, mnie obrzydza – podarte buty, zgniłe jedzenie. To nie służba, to przetrwanie. I to dotyka mnie i każdego żołnierza tutaj”.

Twarz kapitana wykrzywiła się z wściekłości. Rzucił się naprzód, chwycił ją za kołnierz i ryknął tak głośno, że sala zadrżała:
„Wynoś się, kobieto! W mojej kompanii nie ma miejsca dla takich jak ty!”