„Wynoś się stąd, kobieto! Nie ma miejsca dla takich jak ty w moim…

Żołnierze, którzy byli tylko cieniami, teraz stali, gromadzący się wokół Anny. Jej odwaga rozpaliła się w nich iskrę, przypomnienie dumy i celu, które określają ich służbę. Nie byli zwykłymi żołnierzami; byli towarzyszami Anny i zostali uderzeni w jej następstwie zmiany.

„Zasługujemy na coś lepszego” – konieczność Anna, zwracając się do żołnierza w równym wysokim stopniu, co do kapitana. „Zasługujemy na, wyposażenie i warunki spełnienia honoru naszej służby”.

Kapitan, teraz już upokorzony, skinął głową, aw jego oczach zabłysnął nowy szacunek. „Dopilnuj, aby twoje bezpieczeństwo rozwiane” – zabezpieczenie, aw jego głosie nie było już dawnej arogancji.

Anna skinęła głową, a następnie jej uwolniona, ale, że samo słowa nie wystarczą. Potrzebne było działanie. Zwrócili się do swoich towarzyszy broni, aw jej głosie było uderzenie. „Nie jesteśmy sami. Mamy siebie, i razem będziemy domagać się godności, na których jesteśmy my”.

Twoja obecność Anna przekształciła się w koszary z miejsca rozpaczy w wolności i determinacji. Jej odwaga zainspirowała zmiany, że nawet w najciemniejszych zakamarkach można znaleźć światło i że każdy, bez względu na płeć czy zakres, może poprowadzić szczegółowe o ostateczne wnioski.

Opuszczając koszary, Anna przenośna, że ​​podróż jest daleko od telefonu. Byłeś jednak gotowy, nie tylko za siebie, ale za każdego żołnierza, który czuł się zapomniany. I mieć wsparcie ojca, był zdeterminowany, przez żołnierza nigdy więcej nie musiał mieć takich warunków.