Wyrzucono ją ze szkoły w wieku 14 lat, bo zaszła w ciążę; wróciła po latach i pozostawiła wszystkich bez słowa.

Ona Nie wracała.

Emily w końcu zrezygnowała z prób kontaktu z Jasmine. Jej palce były zbyt zdrętwiałe, by pisać. Prawie o 23:00 ruszyła pieszo. Minęła park, w którym spotykała się z Carterem. Minęła bibliotekę, gdzie po raz pierwszy wpisała w Google „objawy ciąży”. Każdy krok wydawał się cięższy.

Nie płakała. Jeszcze nie.

Miejski schronisko dla młodzieży znajdowało się osiem kilometrów stąd. Czytała o nim kiedyś na plakacie w szkole. „Bezpieczna przystań dla młodzieży. Bez zadawania pytań”. „Bez oceniania”. To utkwiło jej w pamięci.

Kiedy dotarła do schroniska, stopy miała pokryte pęcherzami, a głowę obolałą. Drzwi były zamknięte, ale słychać było brzęczyk. Po minucie otworzyła je kobieta z krótkimi, siwymi włosami, lustrując ją od stóp do głów.

„Imię?”

„Emily, nie mam dokąd pójść”.

W środku było cieplej, niż sobie wyobrażała. Nie przytulnie, ale cicho. Kobieta, Donna, dała jej koc, batonik zbożowy i szklankę wody. Żadnych wykładów. Żadnych gróźb. Emily jadła powoli, z żołądkiem podchodzącym do gardła.

Tej nocy spała na łóżku piętrowym w pokoju, który dzieliła z dwiema innymi dziewczynami: 16-letnią Mayą, która przygotowywała się do egzaminu GED, i Sky, która niewiele mówiła. Nie zadawały pytań. Rozumiały wszystko na swój sposób.

Następnego ranka Donna zaprowadziła ją do małego gabinetu. „Jesteś tu bezpieczna, Emily. Będziesz miała opiekuna socjalnego. Opiekę medyczną. Wsparcie ze szkoły. Nie powiadomimy twoich rodziców, chyba że będziesz w bezpośrednim niebezpieczeństwie”.

Emily skinęła głową.

„I… wiem, że jesteś w ciąży” – dodała słodko Donna. „W tym też ci pomożemy”.

To był pierwszy raz, kiedy Emily poczuła, jak powietrze wraca jej do płuc.

W ciągu następnych kilku tygodni Emily zrozumiała, co oznacza samowystarczalność. Poznała Angelę, swoją pracownicę socjalną, która pomogła jej umówić się na wizyty prenatalne, skoordynować terapię i zapisać ją do pobliskiej alternatywnej szkoły średniej, gdzie nastolatki w ciąży mogłyby kontynuować naukę.

Emily pilnie się uczyła. Nie chciała być tylko „dziewczyną, która zaszła w ciążę w wieku 14 lat”. Chciała być kimś więcej. Dla siebie. I dla dziecka, które rosło w jej brzuchu.

W okolicach Bożego Narodzenia Carter w końcu napisał do niej SMS-a: „Słyszałem, że odeszłaś. Czy to prawda?”.

Wpatrywała się w ekran. Potem usunęła wiadomość.

Wiedział. Po prostu nie zależało mu na tym, żeby się pojawić.

W marcu jej brzuch zaczął się zaokrąglać. Nosiła dżinsy ciążowe podarowane szkole przez schron i czytała wszystkie książki o rodzicielstwie w bibliotece. Niektórymi nocami strach powracał. Jaką matką może być w wieku 14 lat?

Ale były chwile, jak te, gdy słyszała bicie serca podczas badania kontrolnego albo gdy zazwyczaj cicha Sky delikatnie położyła dłoń na jej brzuchu i się uśmiechnęła. To były chwile, które ceniła.

W maju stanęła przed swoją klasą w szkole alternatywnej i przedstawiła pracę zaliczeniową na temat statystyk ciąż nastolatek w Ohio. Jej głos był stanowczy. Dane były przekonujące. Nie wyglądała na dziewczynę, która straciła wszystko. Wyglądała na dziewczynę, która buduje coś nowego.

Kiedy w lipcu urodziło się jej dziecko – córka, której nadała imię Hope – Emily była otoczona nie przez rodziców,

ntów, ale przez tych, którzy postanowili się nią zaopiekować: Donnę, Angelę, Mayę, Sky. Jej nową rodzinę.

Miała wciąż 14 lat. Wciąż się bała. Ale już nie była sama.

Trzymając Hope w szpitalnej sali, gdy letnie słońce wypełniało okno, Emily wyszeptała: „Zaczynamy stąd”.