Wyśmiewali jej „fałszywy” medal w sądzie — ale kiedy trzygwiazdkowy generał wszedł z prawdą, cała sala stanęła na głowie

Drzwi się otwierają

Wtedy drzwi z tyłu sali sądowej otworzyły się z hukiem.

Weszły trzy postacie. Dwóch żołnierzy w galowych, błękitnych mundurach odsunęło się, robiąc miejsce kobiecie, która podążyła za nimi: generał Patricii Stone, legendarnej postaci znanej w całym wojsku z bezkompromisowej uczciwości i szacunku, jakim cieszyła się bez podnoszenia głosu.

W całej sali zapadła cisza. Nawet burza na zewnątrz zdawała się ucichnąć.

Generał przemawia

„Podpułkowniku” – powiedział stanowczo Stone – „proszę wyjaśnić ten proces”.

Reed rozpoczął swoją przygotowaną linię obrony – przypadek skradzionego męstwa, medal noszony bez zasług. Ale jego pewność siebie zgasła, gdy przenikliwe spojrzenie Stone nie spuszczało go z oczu.

Potem zwróciła się do Eleny. „Sierżancie Brooks, czy wie pan, dlaczego tu jestem?”

„Nie, proszę pani” – odpowiedziała stanowczo Elena.

Generał Stone położył na ławie sędziowskiej małe aksamitne etui i je otworzył. W środku leżał kolejny Krzyż Marynarki Wojennej – nie replika, lecz oryginał, z wygrawerowanymi numerami seryjnymi i tajnymi kodami.

„To” – oznajmiła Stone, a jej głos rozbrzmiał w sali – „jest medal przyznany sierżant Brooks za jej działania podczas operacji Cichy Grzmot. Uratowała osiemnastu cywilów pod bezpośrednim ostrzałem i zabezpieczyła dane wywiadowcze, które zapobiegły niszczycielskiemu atakowi na siły amerykańskie”.

Sala zamarła.

Prawda ujawniona