Wyśmiewali mnie, bo byłem synem śmieciarza — ale na rozdaniu dyplomów złapanego mikrofonu, powiedziałem tylko jedno zdanie… i cała sala zamilkła, po czym wybuchła płaczem.

Od dziecka znanego, jak trudne życie.

Podczas gdy inne dzieci bawiły się rozwiązaniami i jedzeniem w fast foodach, ja dostarczonym przed uruchomieniem budkami z jedzeniem, w przypadku, gdy właściciele wydali mi swoje pozostałości.

Czasem dawali. Czasem nie.

Moja matka, Rosa, wstawała przed świt. Ranga o opuszczana przez naszą małą chatkę nad rzeką, w rękawiczkach iz podartym szalikiem na głowie.

Pchała wózek po błotnistej drodze, zbierając butelki, kartony i wszystko, co mogłoby się pojawić.

Zanim wstałem do szkół, byłem już daleko — przekopując się przez śmieci innych ludzi, przez wypadek mnie przy życiu.

Nie prawie nic — nawet własne łóżko.

Uczyłem się przy świecach, siedząc na starej drewnianej skrzynce, podczas gdy moja matka liczyła pieniądze na inne.

Ale nawet w głodzie i wyniku, zawsze się uśmiechła.

„Pracuj ciężko, hijo”, „Może pewnego dnia już nie możesz mieć wpływu na śmieci.”

—

### OKRUCIEŃSTWO DZIECI

Kiedy poszedłem do szkoły, zrozumiałem, że bieda to nie tylko pusty żołądek — to także wstyd.

Moi koledzy pochodzą z rodzin. Ich rodzice nosili garnitury, jeździli samochodami i mieli drogie telefony. Moi pachnieli wysypiskiem.

Kiedy pierwszy raz ktoś nazwał mnie „śmieciarzem”, zaśmiałem się.
Drugi raz — rozpłakałem się.
Zakończyliśmy rozmowę z kimkolwiek.

Śmiali się z moich podartych butów, cerowanego mundurka, oznaczenie po nocy spędzonej na sortowaniu butelek z mamą.

Nie widziałem miłości w moich brudnych dłoniach. Widzieli tylko brud.

wsparcie, kim jestem. Kłamałem o pracy matki. Mówiłem, że pracuję w „recyklingu”, żeby brzmiało lepiej.

Ale zawsze wychodzi na szczękę — dzieci potrafią być okrutne.

—

NAUCZYCIELKA, KTORA MNIE DOSTRZEGŁA