Wyśmiewali mój spadek po dziadku – dopóki nie zobaczyli, jak naprawdę jest

Ale podczas gdy oni widzieli rozkład, ja widziałem istotę dziedzictwa Dziadka.

Po przeprowadzce odkryłem ukryty pokój za regałem z książkami, pełen jego patentów na tekstylia, notatników i niedokończonych projektów.

Zainspirowany, rzuciłem się w wir realizacji marzenia, którego nigdy nie udało mu się dokończyć, i założyłem firmę zajmującą się sprzedażą tkanin w tym właśnie domu.

I tak zaczęło się dziać – podobnie jak ich zazdrość.

Teraz ci sami krewni, którzy kiedyś się śmiali, przychodzą z prośbą o pomoc i inwestycje.

Po prostu się uśmiecham, grzecznie odmawiam i idę dalej.

Siedząc przy kominku, pod jego zdjęciem na kominku, cicho mówię: „Zrobiliśmy to, dziadku”.

Oni gonili za pieniędzmi. Ja odziedziczyłem coś o wiele cenniejszego.

I teraz śmiech ucichł.